You are here

Sveci, blaženi i sluge Božije

npr. 10.4.2020
npr. 10.4.2020

Blažena Ana Marija Taigi, trećoredica

Siena, 29. svibnja 1769. – Rim, 9. lipnja 1837.
Blažena Ana Marija Taigi

   Rodila se 29.svibnja 1769. u Sieni (srednja Italija) kao kći ljekarnika Ljudevita  Gianettia i i Marije Masi.Krštena je sljedeći dan. Nakon pet godina su morali sve prodati i sele u Rim.  u Vječnom gradu Ana je pohađala školu dvije godine kod sestara  Družbe Svetog Filipa Nerija. Nakon školovanja obavljala je razne poslove. Bila je i sobarica da  bi pružila pomoć roditeljima. Ana Marija je naučila šiti kod neke krojačice pa služila kod neke gospođe. Inače njezina majka je služila i opskrbljivala cijelu obitelj.  Udala se za Dominika Taigia, koji je bio u službi kod kneza Chiglia. 

   Sa mužem je stanovala u maloj kući uz  kneževu palaču. Njezin muž je bio vrlo grub i nagao čovjek. Da ne razljuti muža, morala mu je često ugađati. Rodila je četiri sina i tri  kćeri.  Troje djece je umrlo u djetinjstvu. Uz to što je Ana Marija bila lijepa, voljela je, naročito na blagdane, svraćati pažnju na sebe. Dok je jednom nakićena prolazila Trgom Svetog Petra naišla je na strogi pogled jednog redovnika. Doživjela je izvanrednu milost prosvjetljenja. 

   Potražila je redovnika kojega je srela, načinila životnu ispovijed te započela život molitve i pokore. Ispovjednik ju je poučavao kako da svakodnevne dužnosti pretvori u molitvu i pokoru. Sve radi i podnaša izvanrednom vedrinom srca. Žrtvuje se za obraćenje grešnika. Stupila je u Treći red  Presvetog Trojstva. Popela se do vrhunaca kršćanskih kreposti. Išla je svakodnevno na Svetu Misu pod kojom se pričešćivala. 

   Čim bi primila Isusa u Euharistiji počeo je zanos. Jednog dana za vrijeme Svete Mise ukazao joj se Isus u Euharistiji. Najprije je u Svetoj Hostiji vidjela prekrasan ljiljan u punom cvatu, a na njemu kao da je prijestolje i pojavio se Spasitelj u nadnaravnoj ljepoti. Dok se divila viđenju čula je glas koji joj reče: “Ja sam poljski cvijet, Ja sam  kao neokaljani  ljiljan  sav tvoj. Ja sam tvoj osamljenik i svih koji uzimaju svoj križ i idu Mojim stopama. Onaj koji želi postići Nebo treba provoditi  pokornički život.” Mnogi su je molili za savjet. Čak su je s tom nakanom pohodili Pape Pio VII., Lav XII, i Grgur XVI.

   Blažena Ana Marija Taigi znala je posve sigurno sudbinu mrtvih. Njen je pogled dopirao sve dqo krajeva zemlje i tamo otkrio ljude koje nikada prije nije vidjela, prodirući pritom u dubinu njihovih duša. Jedan je letimičan pogled bio dostatan; na što bi god usmjerila svoje misli, to joj se razotkrilo i bila bi joj data spoznaja o tome. Vidjela je čitav svijet onako kako mi gledamo pročelje neke zgrade. Bilo je jednako i s pojedincima i s narodima; vidjela je uzrok njihovih nevolja, kao i lijek kojim se one mogu ukloniti.
Zahvaljujući ovom trajnom i nesvakidašnjem čudu, siromašna je supruga Domenica Taigia postala teologinjom, učiteljicom i proročicom. To je čudo potrajalo punih četrdeset i sedam godina. Siromasi ovoga svijeta su, jednako kao i velikani i prvaci Crkve, dolazili k njoj tražeći savjet ili pomoć. Našli bi je zauzetu kućanskim poslovima, a nerijetko i bolesnu.

   Nikada im nije odbila niti zadnju koricu kruha niti najdragocjeniji trenutak svoga vremena, dok bi, s druge strane, odbijala svaki poklon ili hvalu.
Najmoćniji je prijatelji nisu mogli nagovoriti da im dopusti neka njenoj djeci pruže bolje uvjete od onih u kojima su rođeni. Kada bi se našla na kraju sredstava za život, rekla bi to Bogu, i On bi joj poslao sve što je trebala. Smatrala je kako je dobro živjeti od danas do sutra, poput ptica. Jedna joj je kraljica, izagnanica u Rimu, željela dati novac. "Gospođo," rekla je ona, "kako ste smiješni! Ja služim Bogu, a On je bogatiji od vas."
"Doticala bi bolesnike, i oni bi ozdravljali; upozoravala bi druge na kraj koji im se bliži, te bi oni umirali svetom smrću. Podnosila je teška trpljenja za duše u Čistilištu, te bi joj duše, jednom oslobođene, dolazile zahvaljivati... Trpila je na tijelu i u duši... Shvatila je kako je njena uloga ispaštati grijehe drugih, da je Isus združuje Svojoj žrtvi. Evo nekih od njenih proročanstava:

   "Bog će poslati dvije kazne; jedna će biti u obliku ratova, revolucija i drugih zala, i započet će na zemlji. Druga će biti poslata s Neba. Čitavu će zemlju prekriti velika tama koja će potrajati tri dana i tri noći. Ništa se neće moći vidjeti, a zrak će biti ispunjen pošastima koje će biti usmjerene uglavnom na neprijatelje vjere, ali ne samo na njih. Za vrijeme će trajanja te tame biti nemoguće koristiti bilo kakvu čovjekovom rukom stvorenu rasvjetu, izuzev blagoslovljenih svijeća. Onaj tko iz znatiželje otvori prozor i pogleda van ili napusti svoju kuću, na mjestu će pasti mrtav. Za vrijeme ta tri dana, ljudi treba da ostanu u svojim kućama, mole krunicu, te vape Bogu za milosrđe...

   Umrla je 9. lipnja 1837. Tijelo joj je ostalo neraspadnuto. U popis Blaženika upisao ju je Papa Benedikt XV. godine 1920.

Sluga Božji Matt Talbot

Dubblin, Irska 02. svibnja 1856. – Dubblin, Irska 07/09. lipnja 1925.
Sluga Božji Matt Talbot

Matt Talbot, sluga Božji – sinonim i svjedok borbe protiv svih vrsta ovisnost

   Rođen je u subotu, 3. svibnja 1858. godine u Dublinu (Irska) u radničkoj obitelji s dvanaestero djece. Kršten je dva dana kasnije. Uz oca alkoholičara, teške uvjete života, česte selidbe i nedostatak školovanja (Kristova braća – besplatno školovanje trajalo je jednu godinu) počeo je raditi već u  svojoj 12. godini. Prvo radno mjesto bilo je u skladištu vina i piva, gdje je počeo piti ispijajući ostatke s dna boca. Kako je otac primjećivao da Matt dolazi pijan kući, prebacio ga je u točionicu, ali tamo se stanje pogoršalo još više jer je radio s viskijem. Matt je u svojoj 16.godini već bio kronični alkoholičar. U to doba alkoholizam se više tretirao kao stigma, a ne kao bolest („zeleni demon“)

   S godinama njegov se problem s pićem sve više pogoršavao. Do svoje 28. godine Matt je sav svoj novac trošio na piće. Ništa drugo u životu ga nije zanimalo, imao je sve znakove teškog alkoholizma. Počeo je psovati, gotovo ništa nije doprinosio kućnom proračunu, znao je biti u dugovima, navodno je jednom slijepcu ukrao violinu, prodao svoje čizme, radio svakakve poslove samo da dođe do novca. No, ipak njegov veseli karakter, marljivost na poslu, širokogrudnost i darežljivost nikada se nisu mijenjali. Dapače, cijelo to vrijeme pijančevanja nedjeljom i blagdanom odlazio je na misu (ali nije se pričešćivao) i bio je odan Majci Božjoj (njegova majka je bila velika moliteljica krunice).

   Jedne subote došlo je do promjene. Taj tjedan Matt nije radio, pa nije imao novaca. Stajao je ispred puba u nadi da će ga netko od njegovih prijatelja koje je on nebrojeno puta znao počastiti, pozvati na piće. Upravo suprotno, neki su mu se rugali, neki su ga ignorirali i on je s tim iskustvom bio potresen „do srca“, kako je kasnije znao reći. Vratio se kući i mama je iznenađeno komentirala kako je došao ranije i nije pijan. Izjavio je da će dati zavjet i da neće više piti. Mama ga je ohrabrila i rekla neka to učini u Ime Božje i zamolila Boga da mu da snagu da izdrži. Sutradan je otišao na ispovijed i konzultacije oko zavjeta. Svećenik mu je rekao neka to učini na tri mjeseca i dao mu upute (12 koraka) koje se smatraju danas pretečama u liječenju alkoholičara. Otišao je u nedjelju na misu i nakon dugo vremena primio pričest. Imao je žarku želju više nikada ne povrijediti Boga i s Njegovom pomoći početi život ispočetka. Kako su radnim danom mise bile u 5 ujutro, on je krenuo svaki dan prije posla u crkvu. Nakon posla je, kako bi izbjegao dotadašnje prijatelje u piću, krenuo šetati i svraćao malo po malo u crkvu. Nedjeljom je išao na sve mise. Tek s vremenom je počeo moliti. Svi su primijetili da se nakon zavjeta promijenio. Više nije psovao. Svoju promjenu on je pripisivao izmoljenim krunicama svoje majke i činjenici da je bila subota.

   Uz milost Božju odlučno se borio protiv strasti pijanstva, sa svim nuspojavama apstinencije. Iako su mu se prijatelji izrugivali i podbadali ga, on je odbijao piće uz smiješak. No unutrašnja borba je bila teška. Počeo je više moliti, vapio je Majci Božjoj pred Raspelom, molio pred Tabernakulom. Jedne nedjelje na misi čuo je unutrašnji glas koji ga je odvraćao i rekao da se uzalud trudi. Krenuo je na pričest, ali nešto ga je misteriozno zaustavilo. Otišao je u drugu i treću crkvu na misu, ali opet se dogodilo isto. Vratio se ponovno u prvu crkvu, na sljedeću misu i kleknuvši na ulazu zavapio: „Gospodine, siguran sam da se ne želim vratiti mom starom načinu života!“ Ušao je u crkvu, pomolio se Mariji i tijekom mise primio  pričest. Osjećao je duboku zahvalnost i sreću na primljenoj milosti. Milost obraćenja nije promijenila njegovu prirodu, kako to nikada niti ne biva. Obraćenje je promijenilo njegovu volju, donio je čvrstu odluku u sebi. A njegova odluka nije bila samo da će prestati piti, već da žarko želi udovoljiti Kristu i Mariji. Bio je sada žedan Boga. Želio je pokorom iskupiti svoje višegodišnje pijančevanje.

   Da borba nije bila lagana i lišena kušnji kaže i jedna zgoda kada je nedugo nakon zavjeta, stajao ispred puba, tri puta želio ući osjećajući pritom novce u džepu i žarko želeći nešto popiti. Na kraju je i ušao, ali nije bio uslužen, ostavili su ga čekati. Odjednom je izašao van i odlučio da više nikada neće nositi novac sa sobom. Tog pravila držao se cijeli život.

   Majka ga je cijelo vrijeme podržavala, ohrabrivala ga da vjeruje Isusu i Mariji. Dao je ponovno zavjete na još šest mjeseci, zatim na godinu i na kraju za cijeli život. Do smrti više nije pio.  

   Počeo je raditi kao lučki radnik u drvnoj industriji. Na poslu je bio vrijedan radnik, uzor po pristupu i količini posla koji je obavljao. On je bio oličenje kako rad može biti molitva. Svima je pomagao, udovoljavao. Financijski je pomagao kolegama u potrebi iako nije zarađivao mnogo. Kada bi ga netko maltretirao, najgore što bi mu rekao u šali bilo je: „Ajde, odi se ošišati!“ Bio je jako omiljen među kolegama. 

   Nikada se nije ženio, iako je bio primijećen kao poželjan kandidat za muža (prigodom jedne prošnje pomolio se Majci Božjoj i dobio odgovor). Nije bio protiv braka, ali onako kako je odlučio živjeti nije bilo sukladno životu obiteljskog čovjeka.

   S godinama je postao aktivan član Crkve. S 33 godine postao je član Franjevačkog svjetovnog reda („brat Josip Franjo“), udruge Dobra Smrt, zatim Presvetog Srca Isusova i Apostola Molitve. Svaki dan navečer nakon posla išao je na sastanke. Nakon toga bi došao doma i čitao duhovno štivo. Iako je išao u školu samo godinu dana, nakon sebe ostavio je u svojoj sobi na stotine knjiga. Molio se Mariji i Duhu Svetom da mu pomognu kod čitanja, poglavito da razumije teže dijelove teksta. Kod razmatranja Biblije molio je za pomoć da razumije i da ga krijepi Riječ Božja. Džepnu Bibliju uvijek je imao sa sobom. Posebno je volio čitati biografije svetaca. Proučavao je s vremenom i Papine enciklike, ali i literaturu koja se odnosila na socijalna i industrijska pitanja tog vremena („Socijalni katekizam rada“). Čitao je klečeći. 

   U to doba borbe za radnička prava bile su dio irske svakodnevice. Matt je sudjelovao u štrajku i ostao do kraja štrajkati s kolegama dok nisu udovoljeni svi njihovi zahtjevi. Često je molio pred Tabernakulom i križem kako bi se poboljšala radnička prava svima. Osjećao je veliku ljubav prema domovini (Irska je u ono doba nije bila samostalna) i često je molio za njeno oslobođenje.

   Bio je nesposoban izreći laž, sa svima je bio u dobrim odnosima, bio je otvoren i izravan, pun humora, stabilna osoba. Nikad ga nisu vidjeli ljutita i nikad se nije smijao prostotama.

   Živio je u punom smislu pokornički. Spavao je na drvenoj podnici pokrivenoj plahtom, a pod glavom je imao cjepanicu. Pokoru nije činio radi pokore same, već radi onoga što je ona predstavljala. Htio je imitirati Isusa, živjeti kao Krist, tijelo postaviti u ulogu „roba duše“. Živio je opasan s tri lanca (prema Monfortovom naputku „Prava odanost Mariji“). Svoj pokornički život nije živio javno. Bio je veseli pokornik i vješto je to skrivao kao pravi kršćanin. Post je bio uobičajen način njegova života, a posebno subotom.

  Puno je molio. Dizao se nakon svega 4 sata spavanja i molio do jutarnje mise, i to više sati i uvijek na koljenima. Zarađen novac davao je ljudima u potrebi, pogotovo misijama gdje je pomogao u obrazovanju 4 svećenička kandidata. 

   Molio je svaki dan cijelu krunicu, često je molio devetnice, provodio puno vremena pred Presvetim, Euharistiju je smatrao središtem svog života.

   Na Duhove 7. lipnja 1925. godine u svojoj 70. godini umro je na ulici od srčanog napada, dok je žurio na svoju drugu nedjeljnu misu.

   S obzirom da je za života bio nepoznat, običan čovjek, smrću na ulici i pregledom njegova tijela pobudio je zainteresiranost javnosti. Tko je taj čovjek koji ima tri lanca na sebi privezana i na ruci mu piše „O, Djevice, ja te molim za tri stvari: milost Božju, prisutnost Božju i blagoslov Božji“ i „Blažena Majko, zagovaraj me kod Isusa da mogu biti dio Njegova kraljevstva!“

   Godine 1931. nadbiskup Dublina pokreće postupak proglašenja Matta svecem. Službena istraživanja Vatikana kreću 1947., a završavaju 1972., tako da je Matt Talbot 1975. proglašen slugom Božjim.  

   Matt Talbot je divan primjer pravog obraćenja, upornosti u stanju milosti bez obzira na cijenu, velike ljubavi za Krista i Mariju, čovjek Euharistije, dubokog duhovnog života zahvaljujući molitvi i čitanju duhovne literature, vjeran svojim svakodnevnim obvezama. On je poticaj svima koji vjeruju u milost Božju i ohrabrenje da se nikada ne smije predati u borbi za spas naše duše i duša naših bližnjih. 

Molitva za proglašenje svetim Matta Talabota

   „Gospodine, u svom sluzi Mattu Talbotu dao si nam predivan primjer pobjede nad ovisnošću, posvećenosti službenim dužnostima i doživotnom iskazivanju poštovanja prema Svetim Sakramentima. Molimo te, neka njegov život molitve i pokore ohrabri nas u prihvaćanju naših križeva i praćenju stopa našega Gospodina i Spasitelja Isusa Krista.

   Oče, ako je tvoja volja, neka tvoj voljeni sluga bude slavljen u tvojoj Crkvi, objavi svojom nebeskom milošću slavu koju uživa u tvojim očima.

To te molimo po Isusu Kristu našem Gospodinu.

Amen“

Sveti Antun Padovanski

Lisabon, Portugalija, 15. kolovoza 1195. - Arcella - Padova, Italija 13. lipnja 1231.
Sveti Antun Padovanski

Fernando Martins de Bulhões, Antun iz Lisabona, ili Sveti Antun iz Padove

   Sveti Antun je bio veliki propovjednik, propovijedao pred tisućama ljudi, činio čudesa i mnogi su se obraćali. Zašto? Jer je bio čovjek duboke molitve i poznavatelj Sv. pisma. Nije on činio čudesa i obraćao nego Bog po njemu. „Molitva je prisni i odani razgovor s Bogom. Božji blagoslovi nisu za onoga koji dangubi na trgovima. Gospodin vodi dušu u osamu, udaljuje ju od zemaljskih briga da joj uzmogne govoriti i osposobi je da upozna što je njegova volja.“  Sv. Antun nam želi posvjestiti da molitva nije monolog-ne govorim smo ja Bogu nego i on meni-znati osluškivati. Božji glas se ne može čuti u buci nego u tišini. Trebamo se znati povući, smiriti, udaljiti se od ovozemaljskih briga kako bi uspostavili prijateljski odnos s Bogom. Tako ćemo prepoznati Božje djelovanje u našem životu i shvatiti što Bog želi od nas.

   „Slast kontemplativnog života je dragocjenija od svih dijela i sve ono što se može poželjeti ne može se s njim usporediti. Aktivnost bez pobožnosti je kao svjetiljka bez ulja.“  Suvremeni čovjek je usmjeren na vanjštinu, na prolazno, karijeru, na imati a ne biti-ima malo vremena za sebe. Ako čovjek samo radi, jede i spava izgubit će smisao života, duša ostaje prazna i nezadovoljna-„kao svjetiljka bez ulja.“ Uspostaviti ravnotežu između rada i molitve!

   Slikari prikazuju sv. Antuna s ljiljanom i knjigom u ruci. Ljiljan je simbol čistoće, a knjiga je simbol njegove ljubavi prema Svetom pismu. Sv. Antun je bio prvi profesor teologije u Franjevačkom redu-predavao je bogoslovima u Bologni. Knjiga u ruci sv. Antuna predstavlja nam ga kao plodnog pisca i vrsnog propovjednika.

   Životopisac: „Kad bi se kojim slučajem izgubilo Sveto pismo, Antun bi ga mogao iznova napamet izdiktirati.“ Vidimo koliko je sv. Antun Božju riječ čitao, nad njom molio, koristio u predavanjima i propovijedima da druge pouči o spasonosnim istinama vjere. Božja riječ nije doticala samo njegov um nego i zapalila njegovo srce. Božja riječ je najprije njega mijenjala i zato snažno djelovala na slušatelje koji su se obraćali, osobito krivovjerce.

    Usvojimo od sv. Antuna potrebu za svakodnevnom molitvom, ustrajnost u molitvi i ljubav prema Svetome pismu kako bi vjera postala ljubavlju djelotvorna, pretočila se u život.

   Sveti Antun je bio veliki propovjednik, propovijedao pred tisućama ljudi, činio čudesa i mnogi su se obraćali. Zašto? Jer je bio čovjek duboke molitve i poznavatelj Sv. pisma. Nije on činio čudesa i obraćao nego Bog po njemu. „Molitva je prisni i odani razgovor s Bogom. Božji blagoslovi nisu za onoga koji dangubi na trgovima. Gospodin vodi dušu u osamu, udaljuje ju od zemaljskih briga da joj uzmogne govoriti i osposobi je da upozna što je njegova volja.“  Sv. Antun nam želi posvjestiti da molitva nije monolog-ne govorim smo ja Bogu nego i on meni-znati osluškivati. Božji glas se ne može čuti u buci nego u tišini. Trebamo se znati povući, smiriti, udaljiti se od ovozemaljskih briga kako bi uspostavili prijateljski odnos s Bogom. Tako ćemo prepoznati Božje djelovanje u našem životu i shvatiti što Bog želi od nas.

   „Slast kontemplativnog života je dragocjenija od svih dijela i sve ono što se može poželjeti ne može se s njim usporediti. Aktivnost bez pobožnosti je kao svjetiljka bez ulja.“  Suvremeni čovjek je usmjeren na vanjštinu, na prolazno, karijeru, na imati a ne biti-ima malo vremena za sebe. Ako čovjek samo radi, jede i spava izgubit će smisao života, duša ostaje prazna i nezadovoljna-„kao svjetiljka bez ulja.“ Uspostaviti ravnotežu između rada i molitve!

   Slikari prikazuju sv. Antuna s ljiljanom i knjigom u ruci. Ljiljan je simbol čistoće, a knjiga je simbol njegove ljubavi prema Svetom pismu. Sv. Antun je bio prvi profesor teologije u Franjevačkom redu-predavao je bogoslovima u Bologni. Knjiga u ruci sv. Antuna predstavlja nam ga kao plodnog pisca i vrsnog propovjednika.

   Životopisac: „Kad bi se kojim slučajem izgubilo Sveto pismo, Antun bi ga mogao iznova napamet izdiktirati.“ Vidimo koliko je sv. Antun Božju riječ čitao, nad njom molio, koristio u predavanjima i propovijedima da druge pouči o spasonosnim istinama vjere. Božja riječ nije doticala samo njegov um nego i zapalila njegovo srce. Božja riječ je najprije njega mijenjala i zato snažno djelovala na slušatelje koji su se obraćali, osobito krivovjerce.

   Usvojimo od sv. Antuna potrebu za svakodnevnom molitvom, ustrajnost u molitvi i ljubav prema Svetome pismu kako bi vjera postala ljubavlju djelotvorna, pretočila se u život.

Blažena Castora Gabrielli da Gubbio

**** - Vado / Macerata, Italija 14. lipnja 1391.
Blažena Castora Gabrielli da Gubbio

PRIJEVOD JE U TIJEKU

 

_________________________________________

BEATA CASTORA GABRIELLI
sposa, madre, terziaria francescana
 
La beata Castora è figlia del conte Pietruccio Gabrielli di Gubbio e di Elena di Pietruccio Del Monte, conte di Corbara, visse nel secolo XIV.
 
Sposò giovanissima il giurista Santuccio (o Gualtiero) Sansoneri, conti di S. Martino e Bassinario, nel territorio di S. Angelo in Vado (PS).
 
Un matrimonio difficile in quando il marito la trattava aspramente. Castora fu donna di rara pietà e di profonda carità. Alla morte del marito, con il consenso del figlio Oddone, distribuì i suoi beni ai poveri e vestì l’abito del Terz’Ordine Francescano (TOS), trascorrendo il resto della sua vita in penitenza e preghiera. Morì il 14 giugno 1391 a Macerata, da dove il suo corpo fu poi traslato dal figlio nella chiesa di S. Francesco in S. Angelo in Vado.
 
Nella chiesa francescana di S. Angelo la beata è ancora venerata e invoca come patrona per i matrimoni difficili.

 

 

CASTORA da Gubbio
Castora Gabrielli, nobile figlia del conte Pietruccio e di Elena. Fu sposata giovanissima a Santuccio, conte di San Martino, che si rivelò un marito violento e bestemmiatore. Solo dopo la morte del marito, poté donare i suoi beni ai poveri, si fece terziaria francescana e trascorse così tutto il resto della vita in penitenza e preghiera. Morì a Macerata nel 1391, ma fu sepolta nella chiesa francescana di Sant’Angelo in Vado, provincia di Pesaro Urbino.

Blaženi Anđelo Clareno

Chiarino, oko 1255.– Marsicovetere, 15. lipnja 1337.
Blaženi Anđelo Clareno

NEKI SPISI O OVOM BLAŽENIKU:

iz:  UMBERTO ECO Ime ruže 

...

   Ali govorio sam o Joakimovoj herezi (ako je to uopće bila). Zbilo se u Toskani da neki franjevac, Gerardo iz Borga San Donnino, pronese glas o Joakimovim proroštvima i izazove snažan dojam u minoritskim krugovima. Niknu tako medu njima četa pobornika starog pravila, protiv reorganizacije reda koju je pokušao veliki Bonaventura, koji mu je poslije postao poglavarom. U posljednjem tridesetljeću prošlog stoljeća, kad mu je, da bi franjevački red spasio od onih koji su ga htjeli ukinuti, lvonski koncil priznao vlasništvo nad svim dobrima što ih je imao na uporabu, kao što je već za starije redove bilo zakonom propisano, neka se braća u Markama pobuniše, jer su smatrali da je duh pravila potpuno iznevjeren, budući da franjevac ni osobno ni u okviru samostana, ni unutar reda ne smije ništa posjedovati. Zatvoriše ih doživotno. Ne čini mi se da su propovijedali išta protivno evanđelju, ali kad je posrijedi posjedovanje zemaljskog imetka, teško da ljudi mogu pravedno rasuđivati. Rekoše mi da je poslije mnogo godina novi poglavar reda, Raimondo Gaufredi, našao te zatvorenike u Anconi te da je oslobodivši ih rekao: »Dao Bog da se svi mi i sav franjevački red takvim grijehom okaljamo.« To je znak da nije istina to što kažu heretici i da u crkvi još ima vrlo kreposnih ljudi. Medu tim oslobođenim zatvorenicima bio je Angelo Clareno, koji se zatim susretao s redovnikom iz Provanse, Petrom Olieuom, koji je propovijedao Joakimova proročanstva, a onda s Ubertinom iz Casalea, pa otud nastade pokret spiritualaca. 

Blažena Marija Terezija Scherer

Meggen, 31. listopada 1825. – Ingenbohl, 16. lipnja 1888.
Blažena Marija Terezija Scherer

   Katarina Scherer – u redu Marija Terezija – rodila se na svršetku mjeseca listopada g. 1825. u Meggenu, u kantonu Luzern, u Švicarskoj. Bila je seljačko dijete vrijednih supružnika Karla i Marije Ane, koji svoju kćerku odgojiše u ljubavi prema Bogu. Iz te će se ljubavi kasnije razviti i ljubav prema križu. U sedmoj godini izgubila je oca, a to je bio prvi veći udarac za nju koji će je malo-pomalo odgajati u znanosti križa.

   Katarina je bila veoma darovita i živahna djevojčica. Da bi se njezini talenti što bolje razvili, poslali su je u Luzern u jednu sestarsku školu. Te su se sestre brinule za gradsku bolnicu. U njoj je bilo svakojakih, pa i veoma teških bolesnika. Katarina je osjećala naravnu odvratnost prema služenju bolesnika, no kršćanka je u njoj pobijedila pa će baš služba bolesnicima postati njezino životno poslanje jer će i ona i njezine sestre mnogo učiniti za bolesnike.

   Katarina je jednog dana pošla na hodočašće u Einsiedeln, glasovito marijansko svetište u Švicarskoj. Ondje je snažno osjetila da je Gospodin zove u aktivni redovnički stalež, družbu koja će uz duhovni život gajiti i intenzivan apostolski i karitativan rad. Tada joj još nije bilo jasno koja će to družba biti. No Gospodin, koji joj je dao milost redovničkoga zvanja, pobrinut će se i za to. Katarina je 5. listopada 1844. susrela kapucina oca Teodozija Fiorentinija, Božjeg čovjeka i velikog socijalnog radnika svoga vremena. Taj će susret biti za nju od presudne važnosti jer će zajedno s njime, uz mnoge križeve i poteškoće, osnovati Družbu sestara svetoga Križa.

   Već 27. listopada 1845. Katarina će – uzevši ime Marija Terezija – u samostanskoj kapeli u Wurmsbachu kod Züricha s četiri prve sestre položiti prve zavjete novoosnovane Družbe. Srce joj je tada drhtalo od uzbuđenja, jer je našla što je tražila i željela. Godine 1857. izabrana je za prvu vrhovnu glavaricu s kućom maticom u Ingenbohlu. Tada se još više dala na ostvarivanje Pravila svoje Družbe. Najvažnija točka u njemu glasi: »Ustanova s kućom maticom u Ingenbohlu mora se baviti odgajanjem i poučavanjem mladeži od kolijevke pa sve do profesionalne formacije, mora voditi brigu za siromahe, bolesnike, zapuštene, sirote, nevoljnike svake vrste, zatvorenike…«

   Čitajući taj stavak iz Pravila sestara svetog Križa, prenosim se duhom samo u jednu njihovu kuću, u Bruck an der Mur u Austriji, gdje se sestre s toliko požrtvovnosti brinu za slaboumnu i duševno poremećenu djecu. Sreo sam ondje jednu sestru koju neću nikada zaboraviti. Ona se cijeli život brine za te jadnike, da i oni osjete ljudsku toplinu. Ta je briga povezana s mnogo odricanja, jer ima djece koja ne znaju sama obaviti ni one najosnovnije ljudske potrebe. Gledao sam te mališane, pa i odraslije, kako se i u onom njihovu tupom pogledu krijesi neka radost zbog blizine sestre, koja im je tako dobra. Ona nije sama u tom poslu. S njome rade i druge.

   Kako su pak naše sestre sv. Križa shvatile svoje Pravilo, to znaju brojni bolesnici i bolesnice koji su imali sreću da su ih po bolnicama te sestre dvorile. Danas kod nas naše sestre više nemaju škola, ali se zato kao vrsne i požrtvovne katehistice i radeći po župama brinu za našu mladež i tako nastavljaju veliko životno djelo svoje časne majke suutemeljiteljice.

   Otac Teodozije Fiorentini umro je već 15. veljače 1845. pa je sva briga za novu ustanovu pala na ramena poduzetne majke Marije Terezije. Ona je imala izraziti organizatorski talenat pa se njezina družba brzo proširila i izvan granica Švicarske. Posvuda su počele nicati škole, bolnice, sirotišta i ubožnice.

   Kad je časna majka Scherer umrla 16. lipnja g. 1888., njezina je družba brojila već 1.500 sestara sa zavjetima i 422 kuće. Danas ima na svijetu preko 10.000 sestara svetoga Križa, a jedna je od najjačih njihovih provincija baš naša sa sjedištem u Đakovu. Papa Ivan Pavao II. je sestru Mariju Tereziju proglasio blaženom 29. listopada 1995.

Službenica Božija Maria Chiara Serafina od Isusa

Tossignano di Imola, Bologna 07 listopada 1853. - Bertinoro, Forli Cesena 18. lipnja 1917.
Službenica Božija Maria Chiara Serafina od Isusa

Službenica Božija Maria Chiara Serafina od Isusa rođena Serafina Farolfi

Osnivač reda Klarisa Franjevki Misionarki od Svetog Sakramenta.

www.edumissioclarissefrancescane.org

 

PRIJEVOD U TIJEKU

 

Madre Serafina (Francesca Farolfi) nasce il 7 ottobre 1853 a Tossignano (Bologna). All’età di vent’anni, con un diploma di insegnamento in mano, entrò a Forlì nel convento delle Francescane Terziarie di S. Elisabetta. Nel 1881, Serafina fu inviata a Palagano (Modena) per aprire un nuovo convento e scuola. Nel frattempo, però, tutta una serie di eventi fecero sì che la scuola di Forli fosse trasferita a Bertinoro nel 1895, con la conseguente nascita di una nuova congregazione religiosa: le Clarisse francescane missionarie del Santissimo Sacramento. Il 3 febbraio 1901, quattro giovani suore partirono per l’India. Iniziarono la loro missione a Sardhana, occupandosi di una casa di assistenza per ragazze. Tre anni dopo, un scuola fu aperta a Meerut e un altro orfanatrofio a Agra nel 1912. Altre missioni furono aperte anche in Brasile, tra le popolazioni più povere. La pedagogia di madre Serafina si occupava dell’educazione completa delle ragazze, favorendo lo sviluppo delle doti personali, anche attraverso l’arte. Morì, dopo una lunga malattia, il 18 giugno 1917.

Blažena Michelina (Metelli Malatesta) iz Pesaro-a

Pesaro, 1300 – Pesaro, 19. lipnja 1356.
Blažena Michelina (Metelli Malatesta) iz Pesaro-a

Preporučena u molitvama smrti male djece, u različitim mentalnim i psihičkim bolestima u sukobu sa zakonom; zaštitnica psihički bolesnih osoba i udovica.

 

 

PRIJEVOD JE U TIJEKU

MICHELINA da Pesaro. – Nacque a Pesaro nel 1300 da famiglia nobile e facoltosa. Data in sposa dai genitori a 12 anni a un concittadino verosimilmente dello stesso rango, all’età di vent’anni perse il marito.

Le notizie sulla sua vita provengono quasi per intero dalla più antica anonima Vita redatta intorno al 1380 (in Acta sanctorum) e comunque nell’ambito della concessione da parte del vescovo Francesco (III) di Pesaro, nel 1393, di messa e ufficio di M. alla Confraternita della Ss. Annunziata: la prosa è pedestre ed evidenti sono le stilizzazioni edificatorie, ma all’autore va dato il giusto credito come a chi narra fatti a cui può aver assistito di persona.

Rimasta sola, al dire dell’agiografo, decise di spendere ricchezze e vita nella stretta sequela di Cristo al servizio di poveri e sofferenti sulle orme di Francesco d’Assisi, prima donna a Pesaro a indossare l’abito della penitenza del Terz’Ordine francescano. Si dedicò quindi a elemosine verso mendicanti e infermi, riservando ai più gravi, oltre ai conforti materiali, anche le sue cure dirette.

M. si fece essa stessa nullatenente vendendo i suoi averi in favore dei diseredati e vivendo da povera, contenta di una tunica e di un mantello che le ricopriva anche il capo, di un letto di paglia, attenta a mortificarsi e a trattarsi quale «vilissimam asinam» (Vita, 4, p. 928D). Andò ad abitare presso una poverissima donna a cui un giorno, secondo la Vita, fece miracolosamente trovare l’orciolo – rimasto vuoto – pieno d’olio per condire le erbe con cui si nutrivano. Quando per la prolungata preghiera non filava e non tesseva, rimanendo senza cibo, si faceva mendica a piedi nudi per le vie della città. La Vita narra inoltre di miracolose guarigioni avvenute per sua intercessione. M. fu anche un’aspra asceta che faceva uso di cilicio e scudiscio di catenelle. Ma la sua principale attenzione andava a miserabili e bisognosi, cui distribuiva la maggior parte di quanto raccoglieva mendicando, e quando non aveva nulla offriva la sua fraterna solidarietà: faceva questo soprattutto visitando ospedali e ricoveri degli infermi in cui apprestava i più umili servizi.

Più ampio e sistematico divenne il suo impegno caritativo quando, insieme con il concittadino Cecco Zanferdini – anch’egli terziario francescano e fondatore di una «schola scorizatorum» (disciplinati) per la sepoltura dei defunti poveri – nel 1347 costituì la Confraternita della Ss. Annunziata, istituzionalmente destinata alle pratiche di misericordia, all’assistenza degli infermi e all’accoglienza di mendicanti e pellegrini.

Perseverò nel servizio ai bisognosi e nell’assistenza ospedaliera sino alla morte, avvenuta a Pesaro il 19 giugno 1356 nella solennità della Ss. Trinità.

Già in vita M. fu venerata come santa, ma importante per lo sviluppo del suo culto fu la circostanza che all’indomani della sua morte Pandolfo (II) Malatesta, figlio del signore di Pesaro Malatesta detto Malatesta Antico o Guastafamiglia, attribuisse all’intervento di M. la sua salvezza da un naufragio: egli infatti le mostrò la sua riconoscenza ordinando che il suo corpo sepolto in città nella chiesa di S. Francesco fosse subito esposto alla venerazione dei fedeli. La stessa chiesa poco dopo fu ristrutturata e fu costruita una cappella dedicata a M. con l’arca sopraelevata delle sue spoglie; Pandolfo inoltre estese la fama di santità di M. a Rimini, dove ne fece affrescare la vita nel chiostro del convento di S. Francesco con la ovvia collaborazione dei minori conventuali che contribuirono in modo determinante, com’era naturale, a diffondere la devozione di M., facendola conoscere con la rete dei loro conventi al di là della provincia e della regione, mentre esplodevano le manifestazioni del suo potere taumaturgico; tanto che si decise di approntare un registro presso la tomba di M., dove alla presenza di degni testimoni e di notai se ne tramandasse la memoria. Nel Liber miraculorum che ne seguì, dal 9 luglio 1359 al 19 giugno 1379 furono registrati novantasei fatti prodigiosi. Né c’è da stupirsi se, orgogliose della loro santa, le autorità ecclesiastiche e civili di Pesaro nel tempo ne fecero una protagonista sempre più importante della loro storia. Ne sono testimoni la ricca iconografia sorta intorno a lei (con immagini affrescate, scolpite, dipinte, incise) e il suo inserimento nel santorale e negli Statuti civici, dove risulta come terza protettrice della città accanto alla Vergine delle Grazie e a s. Terenzio con celebrazioni di feste e pubbliche manifestazioni, fino a venir proclamatapatriae patrona come si legge nell’iscrizione del suo sarcofago (sec. XVI).

Nei secoli XV e XVI se ne riscrisse la biografia, arricchendola di nuovi particolari, frutto più della devozione dei singoli autori che recupero di residui di tradizione: M. sarebbe stata discendente delle famiglie Metelli e Pardi, avrebbe sposato un nobile amico dei Malatesta o addirittura un membro di quella casata, avrebbe avuto un figlio, Pardino; rimasta vedova, avrebbe incontrato Soriana terziaria francescana venuta provvidenzialmente dalla Siria a Pesaro, dalla cui santità sarebbe stata spinta a cambiar vita; mortole il figlioletto e non avendo più legami familiari, si sarebbe convertita a vita penitente; più tardi la meditazione della Passione di Cristo e le notizie fornitele dalla devota Soriana l’avrebbero indotta ad andare pellegrina in Terrasanta. È impossibile accogliere dati storicamente fondati in quest’opera agiografica; è invece più importante rilevare il legame sempre più stretto verificatosi tra M. e i suoi devoti, i bisognosi beneficati in vita, e tra M. e la sua città, che agli inizi del Settecento – dopo la presentazione fattane dal bollandista D. Papebroch negli autorevolissimi Acta sanctorum – con il vescovo di Pesaro Filippo Carlo Spada s’impegnò a istruirne il processo di beatificazione, maturato sotto lo stesso vescovo nel 1733-37 e solennemente sancito da papa Clemente XII il 24 apr. 1737.

Rilevante è la bonifica apportata sull’intero materiale agiografico da J. Dalarun, che però va troppo oltre nel trasformare il normale sviluppo del culto di un santo cittadino in un interessato prodotto di forze politiche (minori conventuali, Malatesta, chiesa locale, autorità comunali, corporazioni) in concorrenza tra loro.

Fonti e Bibl.: Pesaro, Arch. della Curia vescovile, XVII [a. 1734]: Processus originalis super cultu ab immemorabili praestito b. Michaelinae viduae Pisaurensis (alle cc. 676v-689r: Francesco da Lucignano, Vita della beata M. da P.); Ibid., Biblioteca Oliveriana,Mss., 1422: T. Diplovatazio, Cronicon civitatis Pisaurensis, cc. 94v-97r; 260: G.B. Passeri, Canonizatio b. Michelinae, cc. 1r-24v; 318: G.C. Tortorino, Historia dell’antichissima e fedelissima città di Pesaro, cc. 75v-91v, 119r-120r, 141v-142r; 322: L. Zacconi, Origine della città di Pesaro e suo progresso, cc. 51r-57v; 323: Id., Centone di storia della città di Pesaro, cc. 76v-88r; 454, t. 2: A. Degli Abbati Olivieri, Miscellanea, cc. 169r-172r, 174r-176v, 201r; 474/I/a-c, e-k: Id., Memorie sopra la beata M. (in parte stampate e in parte manoscritte); 937: G.B. Almerici, Squarci, III, K, cc. 2r-14r; 966/2: D. Bonamini, Cronaca, pp. 133 s.; Id., Memorie ecclesiastiche pesaresi, cc. XLIv 4-5, XLVr; 1663: S. Ortolani, Della Chiesa pesarese … Memorie storico-critiche compilate sui manoscritti di Teofilo Betti, I, cc. 503v-504v; II, cc. 3r-44r; 1826/f. X: Id., Miscellanea; ms. 1552/II: Vita della beata M. del terzo Ordine di S. Francesco scritta dall’autore delle croniche dell’Ordine di S. Francesco e registrata dal r. padre fra Valerio Vinitiano cappuccino; 2039:Miscellanea parte ms. parte a stampa di Vite della b. M. da P.; I: B. Paglia da Caltagerone, La vedova del Piceno; II: Altra Vita della beata M. da P. (copia settecentesca della successiva VI); III: Legienda della beata M. de Pensauro; VI: Vita della beata M. da P.; de Pardi dita de Metelli; VII: Vita admirabile de la venerable M. de Pesaura … [da D. Cornejo]; Vita b. Michelinae Pisaurensis, a cura di D. Papebroch, in Acta sanctorum iunii, III, Antverpiae 1701, pp. 927-929; Bartolomeo da Pisa, De conformitate vitae beati Francisci ad vitam Domini Iesu, in Analecta franciscana, IV, Quaracchi 1906, p. 361; ; Miracula que Deus fecit per sanctam Michilinam de Pensauro [Liber miraculorum], in J. Dalarun, La sainte et la cité. M. da Pesaro, Rome 1992, pp. 175-220; Marcos de Lisboa, Delle croniche de’ frati minori, II, l. 9, Venetia 1615, pp. 526-528; R. Adimari, Sito riminese, I, Brescia 1616, pp. 71 s.; F. Ferrari, Catalogus generalis sanctorum qui in martyrologio romano non sunt, Venetiis 1625, p. 492; C. Clementini, Raccolto historico della fondatione di Rimino …, II, Rimino 1627, p. 90; A. Du Monstier, Martyrologium Franciscanum, Parisiis 1638, p. 658; A.M. Bonucci, Vita della b. M. da P. del Terz’Ordine di S. Francesco, Roma 1704; B. Mazzara - Pietr’Antonio di Venezia, Leggendario francescano, VI, Venezia 1722, pp. 254-257; D. Papebroch, De b. M. vidua … commentarius praevius, in Acta sanctorum iunii, III, cit., pp. 925-927; Pisauren. canonizationis b. Michelinae tertiariae Ordinis minorum conventualium S. Francisci …, Romae 1737; D. Cornegio - A.M. Bonucci,Vita ammirabile della b. M. da P., Roma 1724; Relazione del magnifico apparato e delle sagre funzioni fatta in occasione del triduo ad onore della beata M. da P. l’anno 1737, Roma 1737; D. Fabroni, La pellegrina di Pesaro, Fano 1743; A. Degli Abbati Olivieri,Memorie della chiesa di S. Maria di Montegranaro fuor delle mura della città di Pesaro, Pesaro 1777, pp. 37-40; Breve compendio dell’ammirabile vita della b. M. Pardi di Pergola detta di Pesaro, Pergola 1820; P. Sgulmero, La beata M. da Pesaro in un’antico fresco di Verona, in Miscellanea francescana, VI (1895), pp. 15 s.; F.A. Benoffi, La chiesa e il convento di S. Francesco di Pesaro,ibid., XI (1909), pp. 175 s., 178 s., 183 s.; C. Ortolani, Santità francescano-picena, Pesaro 1932, p. 150; I. Zicari, Saggio di una bibliografia della città di Pesaro e contado, Città di Castello 1950, p. 82; Leone da Clary - G.C. Guzzo, Aureola serafica. Vite di santi e beati dei tre Ordini di S. Francesco, III, Venezia 1952, pp. 455-471; R. Lioi, M. da P., beata, in Bibliotheca sanctorum, IX, Roma 1967, coll. 466-471 (con ulteriore bibl.); B. Stipa, M. Metelli Malatesta da P., tesi di laurea, Università degli studi di Perugia, facoltà di lettere e filosofia, a.a. 1968-69; P. Erthler, Nella chiesa della B. Vergine delle Grazie e S. Francesco. La b. M. e la sua tomba, in Il Nuovo Amico, CI (1982), 6, p. 5; P.G. Pasini, I Malatesti e l’arte, Milano 1983, pp. 24 s., ill. 14 s.; G. Vaccaj, Pesaro, pagine di storia e topografia, a cura di R. Martufi, Pesaro 1984, pp. 24 s., 39; L. Fontebuoni, Chiese e conventi degli Ordini mendicanti, in Arte e cultura nella provincia di Pesaro e Urbino dalle origini a oggi, a cura di F. Battistelli, Verona 1986, pp. 97-102; R. Bertozzi, Il gotico-cortese e la politica culturale dei Malatesta a Pesaro e Fano, in Pesaro tra Medioevo e Rinascimento, Venezia 1990, pp. 259-262; Id., Il portale di S. Francesco a Pesaro: notizie storiche, in Il restauro del portale della chiesa di S. Francesco a Pesaro, a cura di F. Panzini, Pesaro 1994, pp. 14-21; P.M. Erthler, Pandolfo II e la b. M. da P., in Giornata di studi malatestiani a Recanati, ... 1990, Rimini 1990, pp. 67-75; Id., La Madonna delle Grazie di Pesaro. Origini e primi sviluppi del santuario (1469-1687), Roma 1991, pp. 109, 230-232, 265 n. 9, 301, 303, 375 s., 430, 438, 446, 484-488, 589; J. Dalarun, La memoria feconda: il culto della beata M. da P., in Studia Oliveriana, XI (1991), pp. 41-56 (con bibl.); Id., La sainte et la cité. Micheline de Pesaro, Rome 1992 (rec. di M.P. Alberzoni, in Riv. di storia della Chiesa in Italia, XLVII [1993], pp. 579-584 e di R. Godding, in Analecta bollandiana, CXII [1994], pp. 418 s.); P. Fumelli, Un esempio di virtù femminile nel Medioevo: la beata M. da P., in Frammenti, II (1997), pp. 28-36; R. Paciocco, Santi e culti nella storia della Marca d’Ancona, in I francescani nelle Marche secoli XIII-XV, a cura di L. Pellegrini - R. Paciocco, Cinisello Balsamo 2000, p. 95; A. Amatori - D. Simoncelli, La Chiesa pesarese dalle origini ai nostri giorni, Pesaro 2003, pp. 108-111; A. Brancati, La Confraternita e la chiesa dell’Annunziata: vicende storiche, in La Confraternita e la chiesa dell’Annunziata di Pesaro., a cura di A. Brancati, Pesaro 2005, pp. 84-95, 114 s. ill. 52 s., 119 ill. 56 s., 121-128, 161-176; Santuario della beata Vergine delle Grazie, a cura di F. Tesini - L. Fontebuoni, Pesaro 2007, pp. 3, 15 s.; A. Falcioni, Malatesta (de Malatestis), Pandolfo, in Diz. biogr. degli Italiani, LXVIII, Roma 2007, p. 88.

A. Gattucci

 

Pages