You are here

Sveci, blaženi i sluge Božije

npr. 27.1.2020
npr. 27.1.2020

Blaženi Agnello iz Pise

(Pisa, 1194 – Oxford, 13. ožujka 1235.)
Blaženi Agnello iz Pise

« Primus igitur minister Angliae fuit frater Agnellus Pisanus, ut supra dictum est, vir prudentia naturali praecipue praeditus, omni virtute, ordine et honestate conspicuus. »

"Prvo Jagnje ( Agnelo) iz Pisa i, dakle, bio je brat ministra Engleske, kao što smo već rekli, čovjek od razboritosti, prije svega prirodan, sa svim svojim silama, a u redovništvu vidljivog djelovanja ".

Agnello iz Pise je rođen u Pisi u plemićkoj obitelj. On je ušao u Franjevački Red manje braće.

Drug Sv Franje Asiškog iz 1212. Budući da je potonji bio poslan, zajedno s Albertom da Pisa, 1217. u Francusku kao provincijal. Kasnije, u 1224, on je bio poslan u Oxford u Engleskou radi uspostave nove franjevačke provincije, u koju je doveo Roberta Grosseteste.

Toma Eccleston je rekao da je Agnellovo tijelo, neraspadnuto, a očuvana s velikim poštovanjem u Oxfordu sve do vremena Henrika VIII.

Njegov kult je potvrdio papa Leon XII 4. rujna 1892

   

Brat Filip Longo

drug sv.Franje Asiškog Atri, ... – Alvernia, 14.ožujka 1259.
Brat Filip Longo

   Franjin drug bio je brat Filip Longo, jedan od njegovih prvih sljedbenika.

   Obodrena u tim razgovorima, Klara „noseći u grudima nebeski plamen, tako je snažno odbacila ispraznost zemaljske slave, da ništa više od svjetovnog sjaja nije moglo ni na koji način dotaći njezino srce [...]

   Podnosila je gotovo s nelagodom eleganciju svjetovnih uresa i smatrala otpadom sve što privlači izvanjsko divljenje, sve samo da stekne Krista“ (Život svete Klare djevice, 6: FF 3165 sl.).

 

PRIJEVOD U TIJEKU:

https://it.wikipedia.org/wiki/Filippo_Longo_di_Atri 

Filippo Longo di Atri

Da Wikipedia, l'enciclopedia libera.
 
 

Filippo Longo (Atri, ... – Alvernia, 14 marzo 1259) è stato un religioso italiano. Ebbe un ruolo determinante nella vita di san Francesco di Assisi e di santa Chiara, dei quali fu molto amico e che consigliò affiancandoli nelle più importanti scelte.

Biografia

Nelle Vite di Ludovico Jacobilli si legge che "fu cognominato Lungo, per esser di statura lunga, e grande; nel modo che il B. Morico altro suo compagno, e già anche Crocifero come lui, fu cognominato Piccolo, per esser di statura piccola".

Frate Filippo fu il settimo compagno di Francesco ("Finalmente il loro numero divenne sette con frate Filippo, al quale il Signore aveva toccato e purificato le labbra con il carbone ardente, così che parlava di Dio con mirabile dolcezza", I Cel. n. 25).

Dotato di grandi capacità oratorie e contemplative e di interpretazione profonda delle sacre scritture, frate Longo, fu determinante nelle più importanti scelte della comunità francescana. Godeva di grande stima da parte del santo d'Assisi e lo accompagnava spesso durante gli incontri con la reclusa di San Damiano, ovvero Santa Chiara.

Questa esperienza radicò in lui una profonda stima per la santa alla quale dedicò devotamente il suo carisma e la sua esperienza cristiana.

Successivamente si impegnò di prima persona alla fondazione dei primi conventi delle "povere dame". Uno di questi conventi, ancora attivo, si trova ad Atri, città natale del religioso.

Nel 1219, frate Filippo Longo, su interessamento del cardinal Ugolino, fu eletto primo Confessore, Visitatore, Correttore, e Presidente delle monache di San Damiano, dette poi di Santa Chiara. Tale nomina non fu gradita da San Francesco ("I miei frati proprio per questo sono chiamati Minori, perché non presumano di diventare maggiori") che, tornato dalla Terrasanta, destituì immediatamente il frate dall'incarico. Dopo la morte di San Francesco, tra gli anni 1228 e 1246, per volontà del Papa, Frate Filippo fu chiamato nuovamente a questa carica.

Dopo aver contribuito alla raccolta di materiale sul santo d'Assisi, Filippo Longo si ritirò a predicare in Francia, nella regione dell'Alvernia, dove morì.

Sveti Salvator iz Horte

Santa Coloma de Farnés, 1520 - Cagliari, 18. veljače 1567.
Sveti Salvator iz Horte

   "Uzvisi neznatne" (Lk 1,52). Te riječi Marijina hvalospjeva s punim pravom možemo primijeniti na skromnoga franjevačkog brata pomoćnika Salvatora. On je bio utjelovljena skromnost. Potjecao je iz skromne obitelji, a rodio se u Santa Coloma de Farnes, u biskupiji Gerona u Španjolskoj jednoga nama nepoznata dana godine Gospodnje 1520. 

   O njegovim roditeljima znamo samo da su nosili prezime Grionesos te da su radili u nekoj ubožnici dvoreći bolesnike i siromahe. Kasnije su preuzeli i upravu nad tim domom kršćanske ljubavi i milosrđa. Sveti Salvator je ostao rano siroče bez roditelja pa je pošao u svijet trbuhom za kruhom. U Barceloni je izučio postolarski zanat te radom svojih ruku uzdržavao sebe i mlađu od sebe sestru Blaženku. 

   Kad mu se sestra udala za nekog Antuna Travera, Salvator je bio slobodan pa je mogao poći za onom zvijezdom koja ga je zvala u samostan. Napustio je Barcelonu te pošao u glasovitu benediktinsku opatiju Montserrat. Benediktinci su ga vrlo lijepo primili nadajući se da će postati njihov brat. No Salvatorovo će se redovničko zvanje tek onda ostvariti kad bude susreo krajnje siromašne i ponizne franjevce. Osjetio je da ga Bog zove među njih. Njegovo je zvanje siromaštvo i skromnost. I tako je 3. svibnja 1541. stupio u franjevački samostan u Barceloni. 

   Mladi je i revni redovnik u samostanu vrlo brzo postao ugledan, ali ne po znanju i časti već po svakoj vrsti kreposti. One su bile njegov ures. Položivši u svibnju 1542. redovničke zavjete premješten je u Tortosu, gdje je u samostanu obavljao ponajteže poslove i to uvijek s najvećom požrtvovnošću. Ljudski čimbenik u samostanu nije shvatio njegovu svetost i neobične čudesne darove pa je ponizni brat morao mnogo trpjeti i od subraće i od poglavara. Premještali su ga iz samostana u samostan. Posljednja je postaja njegova životnog križnog puta bio samostan Sv. Marije u Cagliariju, na otoku Sardiniji. Tu je našao mir i razumijevanje. Pogođen teškom bolesti umro je u Cagliariju 18. ožujka 1567. 

   Čitav je grad bio potresen smrću skromnoga brata. Njegov grob u crkvi Sv. Rozalije postade slavan. Božji ga narod poče štovati kao sveca. Sam španjolski kralj Filip II. zauzeo se za njegovu beatifikaciju. A svetim ga je proglasio 17. travnja 1938. papa Pio XI. Bila je to zadnja Papina kanonizacija. Brzo nakon nje je umro. Ponizni franjevački brat svijetli i našem nemirnom stoljeću kao primjer skromnosti, strpljivosti, ljubavi prema siromasima. To su bile njegove glavne vrline kojima je omilio Bogu i ljudima. Svi ga doduše nisu shvaćali, ali je to nerazumijevanje bila građa od koje je uz Božju milost izgradio svoj svetački lik. Tvrd je to bio materijal, ali baš zato zgrada njegove svetosti stoji čvrsto kao kuća izgrađena na kamenu.

 

Sluga Božji Vendelin Vošnjak

franjevac, prvi provincijal Hrvatske franjevačke provincije Sv.Ćirila i Metoda
U katalog hrvatskih Božjih ugodnika ubraja se i otac Vendelin Vošnjak, franjevac, član Hrvatske franjevačke provincije sa sjedištem u Zagrebu i njezin prvi provincijal te organizator. Po rodu je bio Slovenac, no njegovi su davni pređi došli u Sloveniju iz Bosne, o čemu svjedoči i njegovo slovenizirano prezime Vošnjak, što dolazi od Bošnjak. Kako je gotovo čitav redovnički život proveo u Hrvatskoj, naši ga franjevci s pravom smatraju svojim.

O. Vendelin se rodio 13. XI. 1861. u Konovu, u mariborskoj biskupiji. Bio je čovjek izvanrednih sposobnosti, a još više kreposna života. Više je puta obnašao službu provincijala, vizitatora, gvardijana. Mnogo je pridonio u prijelomno doba franjevačkoga reda razvoju svoje provincije, a uživao je i veliko povjerenje uprave u Rimu. Revnovao je za opsluživanje pravila svoga reda u duhu odredaba pape Leona XIII.

Umro je u Zagrebu na današnji dan uoči Josipova godine 1933. Tijelo mu bî pokopano najprije u franjevačkoj grobnici na Mirogoju, a zatim 18. III. 1970. ekshumirano te preneseno u samostansku kapelu na Kaptolu. I tako središte staroga Zagreba s tri svoje crkve: katedralom, župnom crkvom Sv. Marije i samostanskom Sv. Franje čuva posmrtne ostatke tri duhovna velikana koja su zabljesnula u našoj novijoj crkvenoj povijesti. To su: kardinal Stepinac, biskup Lang i otac Vendelin Vošnjak. Za dvojicu od njih pokrenut je i informativni biskupijski postupak za proglašenje blaženima, a njihovi su grobovi mjesta kamo dolaze pobožni vjernici na molitvu i razmišljanje. Njihov život, doista, nadahnjuje, jer sva su se trojica ozbiljno trudila i nastojala oko ostvarivanja kršćanske svetosti. Oni svjedoče da je i na našem tlu svetost moguća. Ona nije nikakva povlastica samo jednog naroda, već je opća kao i Crkva.

Sveti Josip

zaručnik Blažene Djevice Marije

Svetac Sv. Josip, muž Marijin zakonski je otac Isusov. On je zaštitnik hrvatskog naroda. Bio je kraljevskog roda, u njegovo vrijeme vrlo siromašnog. Radio je kao stolar. Sv. Matej apostol i evandelist kaže za nj da je bio pravednik, što znaci krepostan i svet muž. Ostao je zbunjen kada je vidio da je Marija trudna, a nije znao na koji nacin je ostala trudna. Bio je siguran da je cestita žena te da izbjegne govorkanja i sve negativno što bi za nju slijedilo, odlucio ju je potajno otpustiti. No kada ga je Božji andeo poucio da je trudna po Duhu Svetome, prihvatio je bez bojazni Božji plan. Išao je s Marijom u Betlehem na popis pucanstva i tada se rodio Isus. Potom je bježao u Egipat pod Herodovom smrtnom prijetnjom Isusu. Hodocastio je s dvanaestogodišnjim Isusom i Marijom iz rodnog Nazareta u Jeruzalem i zabrinuto je tražio Isusa, koji im se bio izgubio. O kasnijem životu i kada je umro ne znamo ništa. Štovanje Sv. Josipa zapocelo je oko 850. godine u Reinchenau, a kasnije su ga osobito promicali Sv. Bernard iz Clairevauxa, Sv. Terezija Avilska, Sv. Franjo Saleški, Ivan Gerson, Franjevci i papa Siksto IV, koji je uveo blagdan Sv. Josipa obveznim za svu Crkvu. U sjevernim krajevima Hrvatske štovanje su mu širili isusovci, a Hrvatski sabor na svom zasjedanju 9. i 10. lipnja 1687. godine proglasio ga je zaštitnikom Hrvatskog kraljevstva. Svijest o tome da nam je zaštitnik nije osobito zaživjela, ali su naši biskupi na svom zasjedanju u Splitu 1972. godine rekli "da je odluka Hrvatskog sabora iz 1687. god. i sada na snazi, jer Sabor nije imao u vidu apstraktno Hrvatsko kraljevstvo, nego hrvatski narod, koji nadživljulje sve peripetije oko svoga suvereniteta…" Nacionalno svetište Sv. Josipa je u Karlovcu na Dubovcu. Sv. Josip je zaštitnik bolesnika i umirucih i uzor obiteljskog života te kako se služi Isusu spasitelju covjeka.

Blaženi HIPOLIT Galantani

pučki misionar, laik, Firenza 12 listopada 1565. - Firenza 20 ožujka 1619.
Blaženi HIPOLIT Galantani

   Svetost je u Crkvi karizma, izvanredna milost, a svaki svetac ima svoju karizmu. Blaženi Hipolit Galantini, osnivač Kongregacije kršćanskog nauka, imao je karizmu kojom je promicao poučavanje u vjeri. O važnosti i vrijednosti toga, suvišno je trošiti riječi, jer je očevidno, a blaženik zaslužuje, svakako, da ga upoznamo.

   On se rodio 12. listopada 1565. u Firenzi od oca Filipa i majke Marije Ginevra Zufoli. Bog ga je Svojom milošću zahvatio već od malena. Još kao dijete Hipolit je vrlo rado zalazio u crkvu da se ondje sabere, da moli i sluša propovijedi. Iz njih je vrlo mnogo pamtio, pa bi sakupljao svoje male prijatelje te im propovijedao. I tako je već od malena počela njegova sklonost prema poučavanju u vjeri.

   Kad je poodrastao, pomagao je ocu u tkalačkom zanatu. Mislio je i na redovnički stalež, no namisao nije ostvario. Ali je zato već kao dvanaestogodišnjak počeo skupljati svoje vršnjake i poučavati ih u istinama i tajnama naše vjere. U tom je apostolatu pokazao toliku uspješnost i vještinu, da ga je sam firentinski nadbiskup Aleksandar Medici, kasniji papa Leon XI., postavio za učitelja kršćanskog nauka u crkvi Svete Lucije u Pratu.

   U želji da postigne što veće savršenstvo, Hipolit se opet bavio mišlju da stupi u redovnike, i to u kapucine. No, kako baš nije bio najboljeg zdravlja, kapucini ga nisu primili. Hipolit se pomirio sa svojom sudbinom, s nesmanjenim žarom nastavio katehizirati, a i svome ocu u poslu pomagati. Tako je bio kao neki mali sv. Pavao. Tkalačkim zanatom zarađivao je kruh da nikome ne bude na teret, a u slobodno je vrijeme poučavao u vjeri.

   Neki pobožni imućniji građani, vidjevši njegov plodonosni apostolat, sagradili su mu oratorij tako da ima svoju prostoriju u kojoj će nesmetano djelovati. Oko toga oratorija nastala je između godine 1602. i 1604. njegova Kongregacija sv. Franje za kršćanski nauk. Glas se o njoj raširio nadaleko pa su se slične ustanove počele otvarati i u drugim gradovima. Sam blaženik je u tu svrhu putovao u Luccu, Volterru, Pistoiu i Modenu.

   Dr. Niccolo Del Re, jedan od direktora u Vatikanskoj biblioteci, proučavajući apostolski rad Hipolita Galantinija, zapisao je: "Bio je pravi sin puka. Stoga se posve dao na apostolat vjerske pouke na dobrobit skromnijih slojeva svoga grada i stoga nije pretjerano ustvrditi da je na praktičnom polju apostolata bio jedan od najkreposnijih i najherojskijih boraca, što ih je laikat dao za vrijeme katoličke obnove. Njegovoj su Kongregaciji, dok je još bio živ, pripadale i ličnosti visokog ranga u društvu, te se nisu stidjele surađivati sa siromašnim radnikom u katehiziranju puka."

   Hipolit Galantini i danas može poslužiti kao uzor laičkog i katehetskog apostolata. No, on je uzor i kako se trpi. Kroz 14 dugih godina mučile su ga bolesti i zadavale mu mnogo boli, ali on je sve podnio strpljivo i u duhu žrtve. Znao je da apostolat zaliven patnjama donosi više roda. Umro je 20. ožujka 1619. u Firenzi na veliku žalost pa čak i zaprepaštenje Božjega naroda. Grob mu je odmah postao cilj i sastajalište brojnih molitelja koji su mu se utjecali kao svecu.

   Pismena je ostavština bl. Hipolita prilično skromna. Sadrži ustanove i pravila njegove Kongregacije što ih je on sam kazivao u pero, zatim nekoliko duhovnih spisa iz kojih, kraj svega nedostatka u stilu i načinu izražavanja, zrači duboka pobožnost Božjega čovjeka i revnost velikog apostola. Njega je papa Benedikt XIV. proglasio godine 1756. časnim Božjim slugom, a Leon XII. 19. lipnja 1825. blaženim.

 

  

Blaženo Torelli iz Poppi, pustinjak

Poppi 1202 - 16. ožujka 1282
Blaženo Torelli iz Poppi, pustinjak

PRIJEVOD U TIJEKU

Secondo l’antica “Vita” anonima, il beato Torello nacque a Poppi (in Toscana) nel 1202 da genitori pii e devoti che lo educarono nel timor di Dio. 
In gioventù Torello passò anni nell’inquietitudine. Verso i vent’anni però, quasi improvvisamente, egli decise di cambiar vita. Per questo motivo si recò dall’abate di S. Fedele, monastero vallombrosano situato nella cittadina di Poppi, per confessarsi e per esternagli la sua volontà di ritirarsi come eremita ad Avellaneto, ad un miglio da Poppi. 
Ad Avellaneto, per circa sessant’anni, Torello condusse una austera vita di contemplazione. Molti miracoli in quel periodo si attribuirono a Torello, celebri sono quelli che riguardano i lupi.
Quando Torello si sentì prossimo alla morte, egli tornò dall’abate di San Fedele per aiuto spirituale e per esternargli il desiderio di essere sepolto nella chiesa del monastero. 
Ritornato nel suo eremo, in compagnia del suo discepolo Pietro, il 16 marzo 1282, Torello, ormai ottantenne, morì. 
La sua morte fu annunciata agli abitanti di Poppi e del Casentino con il suono delle campane.
Dopo la morte, però, ecco i monaci vallombrosani e vari gruppi di fedeli contendersi il corpo di Torello per la sepoltura: ciascuno voleva seppellirlo nella propria chiesa. La spuntarono i vallombrosani, che così poterono seppellire il beato Torello nella loro chiesa di Poppi.
Verso la fine del XV secolo, una nuova controversia dovette sorgere sul beato estinto. Quella volta, il beato Torello fu oggetto di contesa tra i vallombrosani e i francescani. Ognuno di questi due ordini sosteneva che Torello era appartenuto al proprio ordine. 
La pretesa dei vallombrosani si basava sui rapporti, indiscussi, tra Torello e l’abate di S. Fedele; quella dei francescani si basava solo sul fatto che Torello in vita aveva portato un (solo) abito simile al loro e aveva condotto un genere di vita simile ai (primi) francescani.
Sembra, però, che Torello non fosse appartenuto a nessuno di questi due istituti religiosi, sebbene, come già detto, fu vicino ai vallombrosiani della città di Poppi. 
Il culto al beato Torello è stato confermato da papa Benedetto XIV. Il Martirologio francescano ricorda il beato il 16 marzo. Nello stesso giorno il beato è festeggiato nelle diocesi di Forlì e di Arezzo, nonché nella congregazione Vallombrosana.
Tra le fonti per la biografia del beato vanno ricordate la “Vita” anonima, edita negli Acta Sanctorum di Parigi del 1865, l’epitome di Gerolamo da Raggiuolo e una Vita, scritta in volgare nel XIV secolo, attribuita al discepolo Pietro. In alcuni testi, Torello viene indicato col titolo di santo così come da molti è stato venerato.

Blaženi Ludovik od Casorie

blazenii ludovik lajco od casprie

  Blaženi Arcangelo Palmentieri rođen je u Casoriji u blizini Napulja, 11. ožujka 1814. Ušao je u red Male braće 1832., uzevši ime Ludovik (Lajčo, Lajos). Nakon ređenja predavao je kemiju, fiziku i matematiku mlađoj braći u svojoj provinciji. 
Nakon mističnog iskustva 1847. koje je nazivao pročišćenjem, odlučio je svoj život posvetiti siromašnim i nemoćnim. Vođen ovom idejom otvorio je ambulantu za siromašne, dvije škole za afričku djecu, institut za siročad i gluhonijemu djecu kao i mnoge druge ustanove za slijepe, starije osobe te putnike. 

   U dodatku s bolničkim odjelima za fratre, počeo je s dobrotvornim istitucijama u Napulju, Firenci i Assisiju. Jednom je rekao: “Kristova ljubav mi je ranila srce.” Ova ljubav ga je nagnala na mnoga dobra djela. 
Kako bi nastavio činiti djela milosrđa, 1859 je ustanovio red Sive braće, vjerske zajednice koju su činili muškarci koji su prethodno pripadali sekularnom franjevačkom redu. Tri godine poslije ustanovio je i red Sivih sestara sv. Elizabete s istim ciljem. 
Deset godina prije smrti obolio je od teške bolesti od koje se nikada nije u potpunosti oporavio. Preminuo je 30. ožujka 1885. u Pausilippu.

   Blaženim ga je proglasio 1993. papa Ivan Pavao II. 

Klara od Euharistije - Astrid Mwanbule

1960-1984
Astrid Mwanbule Tshiapanga

      Astrid Mwanbule Tshiapanga rođena je u Kisoseu, malom selu u Zairu. Kad je imala 12 godina krstila se u Katoličkoj Crkvi, a sedam godina kasnije ušla je u samostan klarisa u Kabindi. Njezini su je pokušali odvratiti od te odluke, ali im se oduprla rekavši: »Želim moliti i ako je potrebno spremna sam trpjeti za Gospodina!« Bile su to proročke riječi. 

     Samostanski je život bio velik izazov za ovu djevojku naviklu slijediti svaki svoj hir. Voljela je u svemu biti glavna, što je odbijalo njezine prijatelje. U samostanu se po prvi puta susrela sa svojom teškom naravi. Sve joj je predstavljalo smetnju i napor. Unatoč tome iskreno je ljubila Gospodina i bila izuzetno poučljiva. Govorila je: »Bog nas je izabrao da živimo zajedno«. Svi su znali koliko ju je taj život u zajednici stajao. Sestre su bile neodlučne ima li ona redovničko zvanje i što učiniti s njom: ostaviti je ili otpustiti? Opatica ih je umirivala: »Unatoč onome što vidimo izvana, Bog je na djelu u ovoj djevojci: trebamo biti strpljive«.

     Dana 11. kolovoza 1982. položila je svoje prve zavjete. Sestre su joj dale do znanja kako su bile neodlučne da li je zadržati, jer nisu zadovoljne njezinim ponašanjem u zajednici. No ona je svim srcem željela ostati u samostanu. Skupila je sve svoje snage da pobijedi samu sebe i ispuni ono na što je pozvana. Uza sve svoje velike nedostatke, s. Klara je bila otvorena Božjoj milosti i malo pomalo postala je svjesna svoje oholosti. Svjesna također Božje ljubavi i nježnosti prema njoj, počela se otvarati: naučila je moliti oproštenje i dopuštala je da je se vodi i odgaja. Postala je poučljivija, poslušnija, radosnija, pažljivija prema ostalima. Ukratko: postala je jedna lijepa i profinjena duša.

     22. listopada 1983. došla je u bolnicu u Kanangu operirati polipe u nosu. Liječnici su otkrili - karcinom lica. Tada je rekla: »Gospodine, prikazujem ti svoj život da ljudi dođu k tebi u radosti i ljubavi«. Ovaj „DA“ otvorio ju je otajstvu izvora života. Slijedilo je deset mjeseci trpljenja. Lice joj se izobličilo, oslijepila je, oduzeta joj je jedna strana, ali je sačuvala mir, vedrinu i neprestanu molitvu. Svoju bolest je nazivala „brat karcinom“, po primjeru sv. Franje koji je prije svoje smrti pjevao pohvale Gospodinu radi „sestrice smrti“. U svojoj velikoj i ludoj ljubavi prema Euharistiji prikazala je svoj život za svećenike. Ostala je bliska svojoj afričkoj braći i sestrama u shvaćanju života i u mentalitetu, ali ih je oplemenila u ozračju apsolutne Božje ljubavi.

   Umrla je 1. travnja 1984. g.

Blaženi Henrik (Alfieri) iz Asti

Asti, 1315 - Ravenna, 1401
Blaženi Henrik (Alfieri) iz Asti

Blaženi Henrik (Alfieri) iz Asti

PRIJEVOD U TIJEKU

 

Enrico, dei signori di Magliano, nacque ad Asti verso il 1315. Entrato tra i francescani, si mostrò subito ricco di virtù.Fu superiore della provincia minoritica genovese. Nel Capitolo Generale del 1387 celebrato a Firenze fu eletto prima Vicario Generale, poi all’unanimità Ministro di tutto l’Or-dine, che per diciassette anni governò paternamente senza diminuire penitenza e preghiere, coronate da miracoli.Presiedette sei capitoli generali, nei quali si studiò di rimettere in onore la disciplina religiosa, che lasciava a desiderare a causa degli scismi esistenti nella Chiesa e nell’interno del-l’Ordine. Ebbe il merito di favorire la riforma degli Osservanti, iniziata da fra Paoluccio Trinci da Foligno. Fu bene accetto ai papi Urbano VI (1378-1389) e Bonifacio IX (1389-1404).Morì a Ravenna in fama di santità nel 1401 e fu sepolto nella chiesa di San Francesco.La sua memoria cade al primo aprile.
 

 
 

Discendente degli Alfieri, una delle più illustri famiglie piemontesi, del ramo dei Signori di Magliano, Enrico nacque ad Asti verso il 1315; intorno ai quindici anni vestì l’abito francescano nel convento che era presso la vicina chiesa in cui era il sepolcreto di famiglia. Enrico subentrò quindi al teologo Francesco degli Abati nella reggenza del convento francescano di Asti e nel 1372 fu eletto superiore della provincia genovese dei Frati Minori sotto cui era la sua città. Quando morì il ministro dell’Ordine, Martino San Giorgio da Rivarolo, Urbano VI lo nominò vicario generale e nel Capitolo Generale del 1387 celebrato a Firenze il 25 maggio, in S. Croce, fu proprio lui ad essere eletto Ministro Generale. Svolse il suo incarico con  prudenza e saggezza, nel turbolento periodo del Grande Scisma d'Occidente, dovendo fronteggiare i seguaci degli antipapi avignonesi Clemente VII e Benedetto XIII: Angelo da Spoleto, Giovanni di Chevegney, Giovanni Amici e Giovanni Bardolini. Enrico Alfieri celebrò vari capitoli generali: a Mantova (1390), Colonia (1392), Rimini (1396) e Assisi (1399 e 1402). Governò paternamente, senza diminuire le proprie penitenze e preghiere. Fu attento all'osservanza della regola, cercando di unire le varie componenti dell’Ordine. Favorì inoltre l'uso del rendimento dei conti nel capitolo conventuale per evitare abusi in fatto di povertà e collaborò alla nascente riforma osservante, facilitandone la diffusione in Italia, Francia, Spagna e in altre parti d’Europa. Nominò il beato Paoluccio Trinci, che ne era stato il promotore nel 1368, suo commissario per i primi conventi osservanti della provincia umbra e marchigiana. Ben voluto ai papi Urbano VI (1378-1389) e Bonifacio IX (1389-1404), padre Enrico morì a Ravenna nel 1405 e venne sepolto nel pavimento della chiesa di S. Francesco dei frati minori conventuali. Una lapide nel muro soprastante lo ricorda. Nel 1829 a S. Martino Alfieri, nella cappella di famiglia, fu collocata la riproduzione della lapide. In essa leggiamo: “… uomo grave d’ogni nobil virtute esempio, per amore di religione e onestà severo censor, serbando in cor pietate sempre; atleta della fede e degli onor che il mondo ambisce spezzator modesto … ”. Devoto di s. Giuseppe e s. Francesco, promosse la festa e ufficio di nove lezioni per il primo, mentre per il Poverello approvò una grande opera: De conformitate virae Beati Francisci ad vitam Domini Iesu. Fu scritta da fra' Bartolomeo da Pisa, ma probabilmente voluta dall’Alfieri e venne presentata nel capitolo generale di Assisi del 1399. Venerato dal popolo come beato, Enrico Alfieri è ricordato nel Martyrologium Franciscanum il giorno 1° aprile.

 

Pages