You are here

Sveci, blaženi i sluge Božije

npr. 21.9.2020
npr. 21.9.2020

Blažena Humiliana Cerchi

mistik, harizmatik i pustinjak (1219-1246)
Blažena Humiliana Cerchi

PRIJEVOD U TIJEKU

Blessed Humiliana Cerchi
(Umiliana de' Cerchi)

Feast Day – June 7
 

Humiliana was a descendant of the ancient noble family of the Cerchi, and was born in Florence in 1219. From her earliest childhood she was much given to all works of piety, and those who knew her were convinced that she was called for the service of God rather than for the world.

But her father, who had six daughters and twelve sons, and aimed through their alliances to increase the power and reputation of his house, promised Humiliana in marriage to a nobleman when she was but sixteen years old. The humble daughter submitted to the wish of her father and married the nobleman, who proved to be entirely unworthy of her. He was miserly and avaricious, and dealt harshly with his young wife. But she retaliated only with meekness, patience, and charity, seeking consolation with God and in works of charity towards her neighbor.

Her heroic virtues shone forth when her husband fell dangerously ill after five years of married life. She not only nursed him, in a spirit of sacrifice, until his death, but she ceded the entire family fortune to her husband’s relatives, with the single condition that they make restitution for all the injustices he had committed.

She then withdrew to her father’s house. But when he kept urging her to contract a second marriage, she left the house and family. She now received the habit of the Third Order, becoming the first Tertiary in Florence, and led an unusually austere life in her retirement. She never left her solitude except to visit the churches or to render services of charity to the poor and sick.

  

SVETA TEREZIJA AVILSKA

zaštitnica subotičke katedrale-bazilike,grada Subotice i subotičke biskupije. (1515.- 1582.)
SVETA TEREZIJA AVILSKA

   Terezija Avilska, obično zvana Velika, ili Terezija od Isusa, rođena je 28. ožujka 1515. u Gotarrenduri kod Ávile, u španjolskoj pokrajini Castilli, a ime koje su joj dali po rođenju bilo je Teresa Sánchez de Cepeda y Ahumada. Prema vlastitom svjedočanstvu, roditelji su joj bili bogobojazni ljudi, koji su svoju mnogobrojnu djecu (devet dječaka i četiri djevojčice) nastojali odgajati tako da upiju životne i kršćanske vrijednosti. Tako je i Terezija rasla u bogobojaznosti i iznimnom zanimanju za sve što je bilo duhovno, ali je jednako uživala i u sasvim svjetovnim stvarima, koje su je, kako je kasnije ocijenila, udaljavale od Boga.

   Čitala je još kao mala životopise svetaca i viteške romane, koji su joj razbuktavali maštu pa je nerijetko i sama poželjela učiniti nešto izrazito junački. Štoviše, jednom je prilikom improvizirala svoj bijeg od kuće, kako bi na takav način sama postala mučenica, a onda i svetica. Bilo joj je tada manje od 9 godina.

   Kada je imala 12 godina, umrla joj je majka, te se od tada još više otvara religioznom iskustvu, moleći Majku Božju da joj ona bude majka i prati ju kamo god ide. Raste i sazrijeva u vjeri, a poseban su joj poticaj u tome bile duhovne knjige koje je čitala kao učenica u avilskoj školi, gdje su joj učiteljice bile augustinke. Ipak, uživa i u svjetovnoj literaturi i u tom smislu njezina duhovnost ostaje relativno površna.

   Sa svojih 20 godina, odnosno 1535. god. ulazi u karmelićanski samostan Utjelovljenja u Ávili. Međutim, tri godine po ulasku u samostan toliko se teško razboljela da je naredne četiri godine ležala u komi, gotovo kao mrtva, a potom joj 1543. god. umire otac, dok su njezina braća, jedan za drugim, emigrirali u Ameriku, a sve je to itekako ostavilo traga na njezina kasnija promišljanja.

   Unatoč objektivno teškom životnom putu i krhkom zdravlju, bila je vrlo snažnog karaktera, čvrste volje i radosna duha. Sama je svoj život doživljavala kao trajnu borbu sa svojim slabostima, odnosno nije se u potpunosti predavala redovničkom životu i Božjoj ljubavi, nego je svemu više pristupala formalistički. Sve dok jednom prilikom nije pronađen jedan kip teško izranjenog Krista, koji ju je toliko dojmio da se od tada njezin duhovni život potpuno promijenio.

   Željna da tu duhovnost i predanje Bogu prenese i na druge, odlučila je obnoviti karmelićanski red, pa je tako, uz potporu biskupa grada, osnovala u Ávili 1562. god. prvi reformirani karmel, a potom je u narednim godinama osnovala i druge. Među njima se posebno ističe onajbosonogih karmelićana, kojega je 1568. god., zajedno sa svetim Ivanom od Križa, utemeljila u mjestu Duruelu, nedaleko od Ávile, a koji će biti poticaj za nove slične karmele, te će uskoro biti organizirana i priznata provincija bosonogih karmelićanki.

   Dijeleći sličnu želju za obnovom, nadahnutom reformama Tridentskoga sabora, zajedno je sasvetim Ivanom od Križa neumorno radila na osnivanju novih karmela, te ju je u takvim nastojanjima zatekla i smrt. Kad se, naime, nakon što je osnovala karmel u Burgosu, vraćala u Ávilu, umrla je u Albi de Tormesu, nedaleko od Salamance, u noći s 14. na 15. listopada 1582. god. Papa Pavao V. proglasio ju je blaženom 1614. god., svetom ju je proglasio papa Grgur XV. 1622. god., a crkvenom naučiteljicom papa Pavao VI. 1970. god. Spomendan joj se slavi na dan njezine smrti – 15. listopada.

   Iako nije imala akademsku naobrazbu, nego je sama proučavala crkvene teološke i duhovne spise, njezina se djela, ponajviše opisi vlastite duhovnosti, mističnih doživljaja Božje ljubavi i askeze, procjenjuju iznimno vrijednima i poticajnima. U tom smislu se posebno ističe autobiografsko djelo Knjiga života, opomene i savjeti karmelićankama novakinjama sažeti u knjizi Put k savršenosti, najpoznatije njezino mistično djelo Zamak duše (Unutarnji dvorac), teKnjiga osnutaka, u kojoj progovara o novosnovanoj zajednici bosonogih karmelićanki. Svojim je djelima, služeći se obilato alegorijama i pučkim slikama, pokazala iznimnu duhovnu i poticajnu snagu, a istovremeno i umjetničko-književnu vrijednost.

   Štuje se kao zaštitnica Španjolske, bolesnika, djece bez roditelja, čipkara, redovnika i ljudi koje ismijavaju zbog njihove vjere.

    O svetoj Tereziji Avilskoj papa Benedikt XVI. održao je katehezu, koja se može pročitati na stranici vatican.va.

   Katedrala-bazilika manjeg reda, stona crkva Svete Terezije Avilske, SUBOTICA

Blaženi Albert Sarizanski

franjevac (1384-1450)
Blaženi Albert Sarizanski

PRIJEVOD U TIJEKU

Blessed Albert of Sarziano

Blessed Albert of Sarziano

(Beato Alberto di Sarziano)

Confessor, First Order

Albert, of the illustrious family of Bertini, was born in Tuscany in 1384. At the age of fifteen he was entrusted to the Franciscan Fathers that he might pursue his studies with them. Among his professors was the celebrated Bartholomew of Pisa, who died in 1401 at the age of one hundred ten years.

Favored by God with extraordinary talent, Albert soon distinguished himself among his fellow students. Withal, he remained so humble and devout that at the age of twenty he asked his professors for the habit of the order.

After his ordination he was permitted to continue his studies, and soon became so proficient that he ranked among the most eminent scholars of Italy, especially in the knowledge of Latin and Greek. He was equally well educated in theology and was particularly interested in the science of the saints, in virtue and perfection.

In 1414 he met St Bernardine of Sienna, and became a whole-hearted supporter of the latter’s promotion of strict observance of the rule. His first and greatest care now was to make himself pleasing to God. With the consent of his superiors, and despite his great learning and zeal for souls, he continued to live in holy seclusion for seven years more, devoting his time to prayer, to practices of penance and to religious study. During an entire year he accompanied St Bernardine on his missionary journeys, and only then did he take up the task of preaching. The times were turbulent when Blessed Albert of Sarziano entered upon his apostolic labors. The Turks were rapidly advancing toward the West; Italy was in constant dread of their arrival. Moreover, the Greeks who had fallen away from the Church of Rome, were the cause of much worry to the Apostolic See. Within the bosom of the Church, antipopes, who always found adherents, rose against the lawful representative of Christ. Also, there was the continual strife between the Guelphs and the Ghibellines, between the pope and the imperial factions, especially in northern Italy, so that city was armed against city, and frequently one group of citizens rose up against another group. In so disturbed a period, rebellion and barbarity, godlessness and indecency overrode all bounds.

Albert perceived that it would be necessary to undertake his work armed, so to say, with fire and sword. In forceful terms he denounced the vices of the times, and most eloquently did he portray the punishments of divine justice. It was as though the trumpets of the last judgment had sounded. Crowds gathered from all sides to hear him, and no church was large enough to accommodate the concourse of people, which at times reached the number of fifty or sixty thousand. Conversions were numerous, and not infrequently of a very remarkable nature. Factions were reconciled with each other; those who had been enemies of the Church returned to her; sinners desisted from their evil ways. Wherever good will was in evidence, Albert manifested tender sympathy with the weaknesses of men.

In Venice a man came to Blessed Albert of Sarziano and told him about his evil life, saying that he would gladly be converted, but it seemed impossible to get rid of his vices. The missionary encouraged him and imposed upon him the simple injunction to assist daily at holy Mass and to give an alms. A few days later, the poor sinner returned, made a contrite confession and began to lead a Christian life.

When Pope Eugene IV learned of the influence which Blessed Albert of Sarziano exercised over the hearts of men, he sent him as his envoy to Greece, and later to Egypt, Armenia, Ethiopia, and India, in all of the places he accomplished much good for the Church and for the salvation of souls. Sometimes God confirmed his works by miracles.

After successfully filling many offices in the order, Blessed Albert of Sarziano died on the feast of the Assumption of Our lady, August 15, 1450. St John Capistrano saw his soul take its flight to heaven. Although the title of Blessed has been conferred on him in popular devotion, this cult has not yet been confirmed by the Holy See.

*from The Franciscan Book of Saints, by Fr. Habig, OFM

Sveti Ivan iz Montekorvina

fratar, veliki misionar dalekog istoka (1247-1328)
Sveti Ivan iz Montekorvina

   Misijsko djelovanje fra Ivana iz Montekorvina ima svoj početak u molbi mongolskog velikog kana Kublaja koji je ovlastio mletačke trgovce, braću Mateja i Nikolu Polo, da zamole od pape 100 mudrih ljudi koji će Mongolima propovijedati vjeru u Isusa.7 Cim je Grgur X. postao papa godine 1271., iskoristi priliku i pošalje kanu braću Polo s dominikancima fra Nikolom iz Nikozije i fra Vilimom iz Tripolisa. Dok su braća Polo iz Armenije proslijedila dalje i stigla u Kublajev dvor, misionari su ostali u Armeniji. Nekoliko godina poslije toga Nikola III. je odredio 5 franjevaca za Mongoliju. Ni ovi nisu onamo stigli.8 To će uspjeti za pape Nikole IV, kojega s pravom nazivaju »papom misija srednjega vijeka«. S njim se otvara velika misijska epopeja male braće u Kini.0

   Papa onamo šalje već iskusnog misionara i diplomata fra Ivana iz Montekorvina koji je više godina djelovao kao misionar u Armeniji odakle ga je armenski kralj Haiton II. poslao Sv. Stolici zbog važnog posla. Nikola IV. uzima ga za apostolskog legata i misionara i šalje na Daleki Istok k mongolskom vladaru s posebnim pismom. Ponio je još mnogo pisama upravljenih raznim vladarima i visokim ličnostima zemalja kroz koje je fra Ivan trebao proći.10 U današnjoj sjevernoj Kini, u Pekingu, zvanom Kambalek, fra Ivan se sjajno snašao iako je nailazio na velike smetnje i teškoće, osobito od strane monofizita. Naučio je mongolski. Preveo je Psaltir i Novi Zavjet, izgradio mnogo crkava, čak i samostan nedaleko kanova dvora i u kratko vrijeme pokrstio preko 6 000 ljudi. Ali, žetva je bila usporena bez radnika na Božjoj njivi. Stoga fra Ivan šalje mnoga pisma na Zapad i vapije za pomoć.

   Obraća se Sv. Stolici i starješinstvu svoga reda neposredno i posredno preko subraće Krimske ili Kazarske kustodije. Iz njegovih ;se pisama osjeća glas vapijućeg u pustinji, glas čovjeka koji je sasvim predan Božjem djelu.11 Red i Sv. Stolica nisu se oglušili. Misionari franjevci i dominikanci — d iz drugih redova — odlaze u Mongoliju i na Daleki Istok. Velik je potez pape Klementa V. koji 23. srpnja 1307. uspostavlja crkvenu hijerarhiju u Kini;12 naređuje fra Gonsalvu iz Bilbaa, genralu franjevačkog reda da odmah izabere sedam vrsnih, kreposnih i učenih redovnika, da ih dade u ime Apostolske Stolice zarediti za biskupe i pošalje u Kinu gdje će oni zarediti i posvetiti za nadbiskupa i patrijarhu Istoka fra Ivana iz Montekorvina i pomagati mu kao sufragani.13

 

   U istvari bilo ih je šest imenovano i posvećeno za biskupa. Imena su im: fra Andrija iz Kaštela, fra Gerard Albuinu, fra Nikola liz Bantra, fra Ulriik đz Sexfriedsdorfa i fra Vilim iz Vilanove. Fra Vilim nije odmah pošao na put. Cini se da je pošao u Tatarsku god. 1308.1/1 Poslije je postao biskup u Sagoni na Korzici (1323) i naposljetku u Trstu, godine 1327. Ondje je umro god. 1330. i pokopan u samostanu sv. Franje. Prezimenom se zvao Franchi.15 Namjesto njega papa je imenovao sedmog biskupa fra Andreucoija iz Asiza koji se pridružio ostalima.16 Dvojica od ovih: Nikola i Urlik, nisu stigli u Kinu jer su ubijeni za vjeru negdje u Indiji.17 Ostali: Gerard, Pelegrin i Andrija izvršili su palpino naređenje. Posvetili su fra Ivana za nadbiskupa godine 1313. i pomagali mu u službi kao zaytunski biskupi. Kambelečkoj (Pekinškoj) metropoliji pripadale su u Kini biskupije u Zaytunu i Armaleku. Osim ovih biskupija pod istu metropoliju pripadale su biskupije sa sjedištem u Kumuku, Kafi, Šaraju i Tani,18 a nalazile su se izavn Kine. Te misionare i biskupe slijede brojne grupe i mnogi pojedinci tijekom 14. i 15. stoljeća. 

   Fra Ivanovo je djelo vrlo važno za katoličku stvar. Neumorno je radio za Božju stvar sve do svoje blažene sm rti. Umro je na glasu svetosti 1328.

Blaženi Baltazar Ravaschieri iz Chiavarija

franjevački prezbiter (1419-1490)
Blaženi Baltazar Ravaschieri iz Chiavarija

PRIJEVOD U TIJEKU

Beato Baltasar Ravaschieri de Chiavari, religioso presbítero
fecha: 17 de octubre
fecha en el calendario anterior: 25 de octubre
n.: 1419 - †: 1492 - país: Italia
canonización: Conf. Culto: Pío XI 8 ene 1930
hagiografía: «Franciscanos para cada día» Fr. G. Ferrini O.F.M.
En Binasco, de la Lombardía, beato Baltasar de Chiavari Ravaschieri, presbítero de la Orden de los Hermanos Menores.
 

 

Baltasar Ravaschieri, nació en la familia de los condes de Lavagna en Chiavari, rivera de Levante en 1420. Hijo de una devota familia, creció en la inocencia, en la bondad y en la piedad. Ingresó joven entre los Hermanos Menores, estudió, se laureó en teología, fue ordenado sacerdote y se dedicó a la predicación. Era gran amigo del beato Bernardino de Feltre.

 

Virtuoso y activo, fue primero elegido guardián, luego Ministro provincial en Génova. Fácil habría sido predecir para él una carrera más brillante aún en la Orden o en la Iglesia si la gota no lo hubiera atacado en forma agudísima paralizando casi del todo sus movimientos. Del mal que lo tenía postrado hizo un constante ejercicio de gimnasia espiritual quemando las etapas de su carrera hacia la santidad. En el convento de Binasco cerca de Milán era llevado en brazos a la iglesia, allí permanecía largas horas solitario, orando y meditando. O se hacía llevar a un bosque donde confesaba a los fieles, los aconsejaba, los consolaba. En aquel bosque, lo sorprendió un día una fuerte nevada sin que nadie se acordara de él. El primero que lo encontró tuvo la sorpresa de observar que la nieve no había caído sobre su cuerpo, aquel cuerpo dolorido y paralizado que se había convertido en palestra de perfección para el espíritu.

 

Todos los días era llevado en brazos por los hermanos para asistir a la Santa Misa, tomar parte en la recitación del oficio divino y sobre todo escuchar por larguísimas horas, a veces casi todo el día, las confesiones de los fieles, atraídos por la fama de su santidad. Baltasar en su inmovilidad intensificó su vida de íntima unión con Dios y ofreció sus sufrimientos físicos y morales al amor misericordioso de Jesús por la conversión de los pecadores, que en gran número supo acercar a Dios. Desde la llanura de Pavía acudían a él los devotos que le llevaban sus enfermos para que obtuviera de Dios su curación, las madres le llevaban sus niños para que los bendijera.

 

Seis años sufrió con perfecta serenidad de los santos el extenuante martirio de la gota. Pero ya la hermana muerte estaba por llegar para invitarlo al eterno descanso. Consumido por el mal que le había martirizado sus miembros, serenamente expiró el 17 de octubre de 1492, a la edad de 72 años. Fue sepultado en una urna de mármol.

Sveti Petar Alkatranski

svećenik, utemeljitelj bosonogih franjevaca (1499-1562)
Sveti Petar Alkatranski

   Sv. Petar Alkantarski (1499.–1562.) - utemeljitelj diskalceata ili bosonogih franjevaca, veliki pokornik i molitelj. Rodio se u Alcantari 1499. godine, puno mu je ime i prezime: Petar Gravito. Sa 16 godina stupio je u Red Manje braće i s oduševljenjem se predao redovničkom franjevačkom životu. Studirao je Salamanki, a zaređen je za svećenika 1524. godine. Obavljao je službu gvardijana i provincijalnog ministra.

   Kao mladi svećenik posvetio se pučkim misijama jer je bio vrstan propovjednik. On je poznatiji kao veliki pokornik i predani kontemplativac. Od pape Julija III. izmolio je 1555. godine da smije osnovati stroži ogranak franjevačkog života, tzv. diskalceate ili bosonoge franjevce, po njemu Alkantarince. Bio je vrstan duhovni vođa sv. Terezije Avilske. Umro je 1562. godine, a svetim je proglašen 1669. godine. Ostavio je iza sebe knjižicu »Rasprava o molitvi i razmatranju « koja je objavljena i na hrvatskome jeziku.

   Neprestano sjećanje na Boga i stalna misao na Božju nazočnost promiče pobožnost; pošeljno je naime, da neprestano stojiš njemu na pogled čestom upotrebom kratkih uzdaha, koje sv. Augustin nazivlje strelovitim molitvicama. One naime čuvaju stav srca i zadržavaju toplinu pobožnosti. Posljedica toga jest to da je čovjek uvijek spreman na bogoljubno djelo, uvijek slobodan i pripravan da moli. Ovaj naputak je jedno od osobitih sredstava ili uzroka duhovnoga života. Sv. Petar Alkantarski

 

     

Sveti Ivan Kapistran

Capestrano, L'Aquila, Italija 1386. - Ilok, Hrvatska, 23. listopada 1456.
Sveti Ivan Kapistran

   Sveti Ivan Kapistran (rođen kao tal.: Giovanni da Capistrano odnosno njemački: Johannes Kapistran; 24. lipnja 1386 Capestrano(Abruci, Napuljsko Kraljevstvo danas: Italija – Ilok, 23. listopada 1456.), franjevački propovjednik, svetac Katoličke Crkve. Jedan je od najglasovitijih propovjednika svih vremena.

   Bio je sin njemačkog plemića. Pohađao je univerzitet u Perugi študirajući građansko i crkveno pravo. Bio je učenik Bernardina Sijenskoga, kojemu pomaže u reformi reda. Bio je inkvizitor protivfranjevaca-buntovnika (fraticelli). Kasnije je bio apostolski legat u raznim zemljama te gorljivprotuhusitski propovjednik, koji obilazi cijelu srednju Europu i propovijeda križarski rat protiv Turaka.

   Bio je pravnik u Napulju. Po nalogu kralja Ladislava, postao je sudac u Perugi. Zaručio se kćerkom najbogatijeg čovjeka u gradu. Za vrijeme građanskog rata, završio je nepravedno u zatvoru, a žena mu je umrla. Budući da se oženio neposredno prije rata, nije stigao konzumirati brak. Zbog oduzete imovine, narušena društvenog položaja, razočaranja nad zemaljskim dobrima i smrti supruge, odlučio se povući iz svjetovnog života i postao je franjevac.

   Kao glasovit propovjednik putovao je širom Europe, a ljudi su dolazili u velikom broju da ga čuju. Zabilježena su čudesna ozdravljenja, kada je polagao križ na bolesnike. U Češkoj je pridobio za katoličku vjeru mnoge husite. Nagovarao je despota Đurađa Brankovića neka prihvati sa svojim narodom uniju, koju su 1439 podpisali najviši predstavnici Pravoslavnih crkava na Firentinskom koncilu; tako bi se moglo ujedinjeno kršćanstvo lakše oduprijeti prodirajućim muslimanima. Kad su u lipnju 1456 Turci podMehmedom II. udarili na Beograd i počeli ga opsjedati, Kapistran je skupio četu križara, sastavljenu od franjevaca, seljaka, građana i profesionalnih vojnika, te je 22. srpnja uz Janoša Hunjadija (Sibinjanin Janko) nanio Turcima težak poraz te ih potjerao od utvrde.

   Sam križarski rat je organizirao papa Kalist III., koji je imao kao Španjolac iskustva iz borbi protiv Maora kroz rekonkvistu, a želio je pridobiti natrag i Carigrad. Nehaj europskih vladara ga je u tome spriječio, ali je ipak osvojio nekoliko otoka u Egejskome moru. Tom pobjedom su kršćani iskusili, da je takvu velesilu, kakva je u ono vrijeme bila Turska, ipak moguće pobjediti.

   Napisao je više moralističkih, apologetskih i crkvenopravnih djela, te rasprava i pisama. Bio je prvi gvardijan samostana franjevaca opservanata na otoku Svetog Andrije kod Rovinja, a spominje se u pismu pape Nikole V. od 17. prosinca 1453.

   Podlegao je kugi, koja je harala kršćanskim taborom, 23. listopada 1456. u Iloku, gdje je i pokopan, kako je zatražio u svojoj oporuci. Želja mu je bila da u Iloku trajno borave franjevci, što mu se i ostvarilo, premda je grad bio u turskim rukama oko 160 godina. U Iloku se nalazi crkva sv. Ivana Kapistrana i njegova slika iznad oltara. Za njegovim srebrenim sarkofagom izgubio se trag.
Papa Lav X. je dozvolio odmah njegovo štovanje u Kapistranu. Papa Aleksandar VIII. ga je pribrojio blaženima, a papa Benedikt XIII. je 4. lipnja 1724 objavio bulu o njegovim proglašenjem svetim.

   Svetac – zaštitnik naše nadbiskupije je sveti Ivan Kapistran, franjevac, pravnik, teolog i branitelj Beograda u slavnim danima naše historije. Božji put vodio je sveca iz rodne Italije širom Evrope sve do ovih naših prostora gdje je te davne 1456. godine, nakon što su Turci posle osvajanja Carigrada krenuli i na kapiju Evrope, na slavni limes Singidunum – Beograd. Među braniteljima grada, pored Janoša Hunjadija i mnogih kršćanskih vitezova, bio je i sveti Ivan Kapistran. Iako u svojoj sedamdesetoj godini, hrabrio je branitelje grada molitvom, ali je i mačem branio grad. Nasa nadbiskupija proslavila je praznik svog sveca-zaštitnika molitvama i svečanim svetim misama te dvodnevnicom, koju je vodio uz nadbiskupa-metopolita Stanislava Hočevara i mostarski biskup Ratko Perić.

Sv. Nikola Tavelić

(Šibenik, oko 1340. - Jeruzalem, 14. studenog 1391.), prvi hrvatski svetac
Sv. Nikola Tavelić

   Sv. Nikola Tavelić prvi hrvatski svetac, franjevac, mučenik.

Kao moguće mjesto rođenja spominje se Velim kod Stankovaca, no ipak najčešće se navodi Šibenik.

Rodio se u plemićkoj obitelji.

   Franjevcem je postao u gradu Bribiru, sjedištu velikaša Šubića. Oko 1365. godine zaređen je za svećenika i kao misionar pošao je u Bosnu oko 1372. godine, gdje je djelovao među bogumilima.

   Nakon 12 godina misijskog djelovanja u Bosni, 1384. godine pošao je u Palestinu zajedno s fra Deodatom i fra Petrom iz Narbonne (Francuska) i fra Stjepanom iz Cunea (Italija).

   Jednom prigodom je tako pošao sa družinom do islamskog vjerskog službenika u Omarovoj džamiji u Jeruzalemu, s namjerom da ga uvjeri u ispravnost kršćanske vjere. Kadiju je to razbjesnilo, na što im se zaprijetio smrću, nu budući da ni ta prijetnja smrću ih nije odvratila od vjere, kadija je prijetnju ostvario, osudivši ih na smrt. Okolni muslimani su tada napali Nikolu Tavelića i drugove. Zlostavljali su ih tri dana, a onda je kadijinu presudu potvrdio i građanski sud, nakon čega je okolna svjetina mačevima sasjekla Tavelića i drugove i bacila ih na lomaču.

   Sva četvorica su podnijela mučeničku smrt u Jeruzalemu pred Vratima Jafe. Izvršenju smrtne kazne bio je nazočan i fra Gerard Chelvet, gvardijan samostana sv. Spasa na Sionu, uz Dvoranu Posljednje večere. On je s fra Martinom Šibenčaninom opisao njihovu mučeničku smrt i izvješća poslao u Vatikan, Leipzig, Šibenik i drugdje.

   Odmah su ih u Europi počeli slaviti kao mučenike (od 14. studenog 1391.), posebno u Šibeniku. Papa Lav XIII. odobrio je Nikolino štovanje 1889. godine na molbu šibenskog biskupa J. Fosca. Između dva svjetska rata raširilo se Nikolino štovanje, a rad na kanonizaciji je sretno završen i papa Pavao VI. proglasio ga je svetim u Rimu, 21. lipnja 1970. godine.

   Sv. Nikoli Taveliću podignute su crkve i oltari u domovini i po svim kontinentima, a pisci i umjetnici ovjekovječili su njegov lik (kipovi, slike, književna i glazbena djela). Godine 1937., hrvatski katolici podigli su mu oltar u Jeruzalemu unutar češke kapelice na obronku Maslinske gore. Danas tu kapelicu više nije moguće posjetiti jer se nalazi unutar diplomatskog sjedišta delegata Svete stolice za Jeruzalem. Njegov blagdan slavi se 14. studenog.

Beatificiranje

   Papa Lav XIII. proglasio ga je blaženim 1889. godine.

Kanoniziranje

   Papa Pavao VI. proglasio ga je svetim u Rimu, 21. lipnja 1970. godine.Veliku zaslugu za njegovu kanonizaciju ima poznati hrvatski kanonist fra Ante Crnica koji se na ovome intenzivno angažirao od 1958. godine.Štuje ga se kao zaštitnika hrvatskog naroda.

Službenica Božija Marijana Nasi

Torino, 6.srpnja 1791 – 15 . studeni 1832.

PRIJEVOD U TIJEKU

http://www.dehoniane.it:9080/komodo/trunk/webapp/web/files/riviste/archi...

http://www.santiebeati.it/Detailed/91792.html

 

MARIANNA NASI E IL COTTOLENGO

IL PROFUMO DELLA CARITÀ

 

Nel suo carisma sono fuse le due anime cottolenghine: quella contemplativa e quella attiva. È doveroso riconoscere Marianna Nasi quale “cofondatrice” delle Suore di san Giuseppe Cottolengo. Una figura che comincia ora a uscire dall’ombra.

 

Marianna Nasi è stata definita “prima suora e prima delle suore della Piccola Casa” del Cottolengo di Torino. Sono trascorsi 175 anni dalla sua morte, avvenuta il 15 novembre 1832 a soli 41 anni. Si spense tra le braccia del Cottolengo, il quale, come risulta da una testimonianza, affranto dal dolore, esclamò: «Povero me! una famiglia all’abbandono, tante figlie senza Madre! Ma fu un momento e sull’istante riavutosi, soggiunse: Il Signore tanto buono provvederà».1

Ora la sua figura ha cominciato a uscire dall’ombra in cui è rimasta avvolta per tanto tempo, per iniziativa soprattutto delle suore di san Giuseppe Benedetto Cottolengo, di cui era stata la prima Madre. 

 

L’INCONTRO

CON IL COTTOLENGO

 

Marianna Nasi, di famiglia, si chiamava in realtà Anna Maria Pullino. Solo dopo il matrimonio prese il cognome del marito, Carlo Nasi. Era nata a Torino il 6 luglio 1791, figlia unica dei coniugi Antonio Pullino e Francesca Demateis. Di ceto medio-borghese, riceve un’educazione consona alla sua posizione sociale: sa leggere, scrivere, computare, è brava nel ricamo e nel cucito ma soprattutto è una giovane di profonda religiosità. Desidera consacrarsi a Dio ma i suoi genitori le consigliano il matrimonio e il 4 luglio 1812 sposa Carlo Nasi, un’ottima persona, onesta e religiosa, capace di dedicare il suo tempo libero alla cura dei malati negli ospedali di Torino.

Carlo e Marianna aprono un negozio di chincaglieria. La loro vita scorre serena. Dal loro amore nascono due figli maschi, ma il primo morì appena battezzato; l’altro, Giovanni, aveva appena due anni quando il 25 febbraio 1817 Carlo muore a soli 25 anni, di tifo. Da questo momento, Marianna si divide tra il negozio, la cura del figlio e dei genitori, la preghiera, le opere di carità.

Nel suo cuore è però vivo il desiderio di consacrarsi al Signore. Nel 1818 conosce Giuseppe Cottolengo che nominato canonico del Corpus Domini, vi si trasferisce da Bra, sua città natale e diviene sua penitente, figlia spirituale, amica, anche di famiglia.

Nel 1827 Giuseppe Cottolengo inizia la sua avventura di carità verso i poveri più bisognosi, aprendo nel distretto della parrocchia un piccolo ospedale chiamato popolarmente “Deposito della Volta rossa”, dal nome del cortile in cui le stanze si trovano. Si tratta di pochi locali dove ospita i bisognosi rifiutati dagli altri ospedali.

Marianna è la prima e più coinvolta Dama della Carità. Ben presto le Dame, gruppo di laiche impegnate, non bastano più per soddisfare i bisogni dei poveri.

Nel 1830 viene abbozzata quella che sarà la famiglia religiosa delle suore, che nel suo primo sorgere sarà denominata: “Figlie della Carità sotto gli auspici di San Vincenzo de’ Paoli”. Il Cottolengo ha infatti come suo modello e patrono il noto santo francese.

Il gruppo delle ragazze è guidato e diretto da Marianna Nasi, che ne diventa la Madre.

 

Che tipo di donna è Marianna? A descriverla con poche pennellate è lo stesso figlio Giovanni. «La mia madre era dolce, pacifica, non conosceva parole pungenti; essa era sempre tranquilla, essa era di un’aria sempre composta».2

Questo suo equilibrio, questo suo restare uguale a se stessa, sarà un atteggiamento di tutta la vita, a cui unisce l’amore alla vita nascosta: «Non era amante del comparire, non dei divertimenti e delle compagnie chiassose».

Non è però una persona introversa; riservata sì, ma cordiale e amabile, disinvolta: è una donna che sa stare da sola, che cerca il raccoglimento, ma è anche una persona che sa stare in compagnia anche se tende a selezionare molto le sue amicizie, circondandosi di persone con una sensibilità religiosa simile alla sua.

 

DOPPIAMENTE

“MADRE”

 

Negli anni dopo la morte di Carlo, Marianna è soprattutto mamma attentissima che circonda il piccolo Giovanni delle cure più tenere, lo educa con profonda finezza pedagogica. Più volte egli sottolinea come la mamma non lo obbligasse mai a entrare in una chiesa o a pregare contro la sua volontà, perché voleva che la sua preghiera fosse sincera. È Marianna stessa a prepararlo alla prima comunione e alla cresima. Gli insegna a non domandare mai nella preghiera grazie per cose temporali: per questo basta un Padre nostro; piuttosto lo invita caldamente a chiedere la grazia di farsi buono e santo.

Non lo punisce se non è veramente necessario. Giovanni ricorda due episodi in cui dimenticò di spegnere la fiamma della candela. Fortuna che sua madre aveva la stanza a fianco della sua e l’abitudine di andare a vederlo prima di coricarsi! Giovanni rischiava di morire, e non lui solo; Marianna riesce a estinguere la fiamma senza nemmeno svegliarlo. Non si spazientisce, benché in questi casi ne avrebbe avuto tutte le ragioni. L’unica cosa che si sente di dirgli la mattina è di ringraziare il Signore. «Al mattino mi disse in tono dolce: vedi Giovanni che bella grazia hai ricevuto dal Signore; e più non mi disse. Io non ho mai visto mia madre a essere in collera o con me o con altri». 

Negli anni in cui è vedova, Marianna vive il suo martirio del cuore. Riaffiora sempre più forte il desiderio di consacrarsi a Dio. Il Signore mette sulla sua strada il canonico Cottolengo. Inizia un cammino da lui accompagnata e scopre il dono di Dio: essere madre dei poveri. Con delicata attenzione chiede a Giovanni il permesso di dedicarsi interamente alle opere di carità, disposta anche a rinunciarvi davanti a un suo rifiuto. Giovanni acconsente.

Nel 1830 la vita di Marianna subisce la svolta decisiva: si consacra a Dio nel servizio dei poveri e diviene Madre delle prime Figlie della Carità che andranno a vivere nella sua casa.

 

MODELLO

DI CARITÀ

 

La signora Nasi, si trasferisce nelle vicinanze del “Deposito”, proprio per prendersi cura delle Figlie; è l’estate del 1830.3 Queste giovani sono poste sotto la sua direzione e Marianna è da loro chiamata comunemente la Madre. La sua responsabilità nei confronti delle Figlie ha le caratte­ristiche di una “autorità” reale, da tutte riconosciuta. Affiancata dal Cottolengo, non sarà però sua mera controfigura.

Il Cottolengo ha grande fiducia in lei, apprezza il suo fine intuito, in modo particolare per quel che riguarda il discernimento delle vocazioni. Non accetta infatti nessuna giovane senza aver avuto prima il suo giudizio a riguardo.

È soprattutto la formatrice delle Figlie; possiamo tentare di delineare quale genere di formazione Madre Nasi desse loro?

Condivide prima di tutto la loro vita quotidiana. «Non era possibile vedere in lei il contegno da superiora, ricorda Giovanni. Era una figlia tra le figlie, una sorella fra gli ammalati e le ammalate… faceva, come io la vedeva a fare, i più bassi servigi, essa scopava, preparava la tavola». 

Sr Arcangela ci informa che le Figlie venivano da lei istruite: «nei lavori donneschi (femminili), nel leggere, nel catechismo, e sul modo di assistere i malati».

La sua formazione comprendeva quindi l’aspetto pratico: assistenza ai malati e lavori femminili, ma anche la formazione culturale di base: il leggere, e quella religiosa: il catechismo.

La Madre era per le giovani soprattutto un modello nell’esercizio della carità verso i poveri, come ci dice suor Pia che tante volte lo aveva sentito raccontare dalle prime figlie. «Mi ricordo d’aver sentito tante volte quelle prime figlie (che furono poi suore Vincenzine) a parlare della somma carità che aveva la si­gnora Nasi».

Formazione pratica, culturale, religiosa, esempio di vita… ma non è tutto: altro aspetto fondamentale è la formazione spirituale. «Lo spirito poi, con cui questa pietosa cercava informarle […] era questo: consacrazione del loro cuore a Gesù Cristo, specialmente Sacramentato; esercizio di preghiera in casa, e pratiche di carità d’ogni maniera intorno agli infermi».

Quindi, consacrazione del loro cuore, della loro persona a Gesù Cristo, come vere spose. Consacrazione che trova la sua massima espressione nel duplice precetto dell’amore. Amore a Dio, a Gesù nella preghiera, soprattutto con l’adorazione e le pratiche di pietà tipiche del tempo.

Amore al prossimo, particolarmente nel servizio di carità verso i poveri più abbandonati, nei quali, come insegnava il Cottolengo, le Figlie dovevano vedere Gesù stesso.

Si trattava perciò di una formazione completa, che teneva conto di tutte le dimensioni della persona umana: quella spirituale, profondamente radicata nell’amore per Cristo, e quella delle opere, in cui questo amore per Cristo, coltivato nella preghiera, si faceva servizio al prossimo nella carità, coinvolgendo ed educando tutta la costellazione delle virtù umane che rendono la persona accogliente e affettuosa, segno dell’attenzione sollecita di Dio sotto forma di quell’amore materno che deve plasmare il cuore e gli atteggiamenti di una donna consacrata. Di tutto questo Madre Nasi si offriva come modello visibile e quotidiano davanti agli occhi delle sue figlie: madre per loro e per i poveri. È donna discreta e prudente, la sua condotta non suscita pettegolezzi. «Era donna di molta orazione, di soda pietà e di esemplarissima condotta».

 

GRANDE AMORE 

ALL’EUCARISITIA

 

C’è un aspetto rilevante della vita spirituale di Marianna Nasi che merita di essere messo particolamente in risalto: il suo amore all’Eucaristia.

Normalmente assiste alla messa, assorta in profonda meditazione. Giovanni racconta: «Riguardo al SS. Sacramento essa nutriva profonda divozione e grande amore. Sentendo la santa messa, la vidi, essendo con lei, raccolta, anzi assorta, facendo spesso meditazione piuttostoché lettura su un libro di divozione».

Il suo amore per l’Eucaristia, il suo profondo raccoglimento durante la messa erano una catechesi esperienziale per il piccolo Giovanni. Marianna non si limitava però all’esempio, educava il figlio a ricevere con amore Gesù nell’Eucaristia. «Mi ricordo che per tutte le volte che mi accostava alla Santa Mensa, essa si infiammava nel parlarmi dell’Eucaristia e nell’eccitarmi a ricevere Gesù nel mio cuore».

Questo stesso fervore lo comunicava anche alle prime Figlie della carità di cui era formatrice. «In ogni occasione che le si offrisse la faceva da missionaria per infiammar nella divozione al ss. Sacramento tutte quante le persone che l’avvicinavano, e specialmente le dilette sue figlie spirituali, le suore».

«Per quanto poteva – dice Giovanni – essa faceva visite al SS. mo Sacramento». Egli ricorda le lunghe passeggiate in campagna insieme alla mamma dopo la benedizione festiva nella chiesa del Corpus Domini, durante le quali, passando accanto ad alcune chiese, vi entravano facendovi una breve preghiera.

Marianna Nasi, soprattutto dopo la morte del marito «vedevasi in chiesa ad adorarvi il suo sacramentato Signore, …se non era adoratrice di nome lo era di fatto in spirito e verità».

Durante la solenne esposizione nelle Quarantore «era per tutti i tre giorni sempre in chiesa, tolto il tempo del mangiare. Questo vidi io stesso – conferma il figlio accompagnandola qualche volta».

Marianna Nasi è un’innamorata dell’Eucaristia, questo suo amore al sacramento dell’altare altro non è che una delle più alte espressioni della sua profonda vita di preghiera e di unione con il Signore.

Scrive a ragione la teologa Adele Colombo: «Marianna Nasi emerge come colei che ha vissuto una vita pienamente evangelica, fondata sulla relazione di amore con il Signore che, in tal modo, ha motivato e sostenuto il suo amore per il prossimo più emarginato. Il suo carisma è stato quello di sintetizzare le due anime cottolenghine: quella contemplativa e quella attiva. Pertanto è doveroso riconoscere Marianna Nasi quale “cofondatrice”». Due anime che oggi si incarnano nelle due famiglie del nostro Istituto, quella di vita apostolica e quella di vita contemplativa che in lei trovano la radice da cui continuano ad attingere linfa per incarnare nell’oggi il carisma cottolenghino.

 

Maria Lara Broggi

 

1L. Anglesio, PO, Sessione CCCCXCV, vol. 9, int. 17, p. 463.

2Deposizione del cav. Giovanni Nasi…, in Antonio Pellegrino (a cura di), Madre Marianna Nasi, memorie storiche edificanti, Pinerolo 1964, p. 150.

3Cf. L. Piano, San Giuseppe Benedetto Cottolengo…, p. 214. Le prime ragazze, secondo la versione di suor Clara (cf. p. 62), furono accolte il 25 novembre di quello stesso anno. È plausibile pensare, come spiega L. Piano, che non si tratti di due versioni divergenti riguardo la data di fondazione del gruppo delle Figlie, ma che il Cottolengo abbia voluto premettere alcuni mesi di prova prima di dare avvio formale alla comunità. Cf. Ibid., p. 215.

Sveta Elizabeta Ugarska

Sárospatak 7. srpnja 1207. - Marburg, 17. studenoga 1231.
Sveta Elizabeta Ugarska

   Sveta Elizabeta je bila kćerka ugarsko-hrvatskoga kralja Andrije II. Rodila se god. 1207. u Ugarskoj. Kad su joj bile tek 4 godine, već su je zaručili za turingijskog grofa Ludovika. Vjenčanje s njim obavljeno je kad joj je bilo 14 godina, a njemu 20. Unatoč tome što su bili tako mladi, pa bi čovjek mogao reći i nespremni za brak, njihov je brak bio ipak sretan. Sama je Elizabeta priznala svojoj vjernoj sluškinji Isentrudi: »Ako ja toliko ljubim jedno smrtno stvorenje, koliko više moram ljubiti Gospodina, koji je besmrtan i gospodar sviju!«

   I vjerna Isentruda pripovijeda o međusobnoj bračnoj ljubavi Ludovika i Elizabete ovako: »Ljubili su se divnom ljubavlju te su jedno drugo blago poticali na hvalu i službu Bogu.« Elizabeta je nježno ljubila svoga muža, a i on nju zbog njezine ljepote, plemenitosti i dražesnosti. Iako je i izvana bila veoma lijepa, nipošto nije bila zavodljiva. Među plemićkim napirlitanim damama Turingije grofica Elizabeta bijaše zbog svoje jednostavnosti u odijevanju te čednosti i skromnosti u životu gotovo prezirana. Ona se na dvorcu Wartburgu nije razlikovala mnogo od sluškinja jer je i sama neprestano radila, a malo ili ništa se zabavljala. Uostalom, ona je za zabave imala malo vremena jer je već s 15 godina postala majka, rodivši prvoga sina, u 17. godini rodila je kćerku, a u 20. godini još jednu kćerku.

   Slatki i pun ljubavi Elizabetin bračni život trajao je kratko. U ljetu god. 1227. Ludovik je pošao na križarsku vojnu. Elizabeta je tada pod srcem nosila i očekivala porod svoga trećeg djeteta. Tri mjeseca kasnije jedan joj je glasnik donio vijest da je grof Ludovik u Italiji umro. Elizabeta je tada zabugarila: »Umro! A s njim je umrlo i sve moje dobro na ovome svijetu.« Postavši udovica i nezaštićena, oboriše se na nju pohlepa i zavist svojte koja je nikad nije pravo podnosila. Bila je potjerana s dvorca Wartburga; oduzeli su joj i djecu, a ona se njima u prilog odrekla baštine. Kao franjevačka trećoredica prihvatila je u potpunosti evanđeosko siromaštvo. Umrla je 17. studenoga 1231. Samo 4 godine kasnije papa Grgur IX. proglasio ju je svetom. U jednom pismu duhovni vođa svete Elizabete Konrad Marburški, koji ju je jako dobro poznavao, ovako opisuje njezin život: »Elizabeta je smjesta započela obilovati krepostima. Tijekom svega života tješila je siromahe.

   A onda je započela sasvim ishranjivati gladne jer je zapovjedila da se sagradi svratište u koje je prihvatila veći broj bolesnika i nemoćnih. Svima koji bi ondje potražili milostinju, darežljivo je dijelila dobročinstvo ljubavi. To nije činila samo tu, već po svim krajevima i dokle god dopiraše vlast njezina muža. Sve je svoje zalihe iz četiri kneževine svoga muža do te mjere potrošila da je naredila da se za potrebe siromaha proda svaki ukras i sva skupocjena odjeća. Imala je običaj da dva puta na dan, jutrom i navečer, osobno obiđe sve svoje bolesnike. Osobno se brinula za one koji bijahu među njima najodvratniji. Neke je hranila, drugima prostirala, neke na svojim ramenima prenosila i obavljala mnoge druge čovječne usluge. U svemu tome volja njenog muža blage uspomene nije zatečena nezahvalnom. Potom je, nakon smrti svoga muža, krenula k najvišem savršenstvu i od mene molila uz mnoge suze da joj dopustim da prosi od vrata do vrata. Na sam Sveti petak, kad su oltari bili razotkriveni, stavila je ruke na oltar u jednoj crkvici svoga grada kamo je dovela malu braću.

   U prisutnosti nekih odrekla se svoje volje, svih odličja svijeta i onog što je Spasitelj savjetovao u Evanđelju da treba ostaviti. Kad je to obavila i videći da je može progutati buka svijeta i svjetska slava one zemlje u kojoj je za muževog života slavno živjela, iako sam bio protivan, otišla je u Marburg. Tu je u gradu sagradila jedno ubožište. Okupljala je bolesne i slabe, a bijedne i najprezrenije postavljala za svoj stol. Osim tih djelotvornih djela, pred Bogom svjedočim, rijetko sam kad sreo ženu koja bi više razmatrala. Neke su žene i neki redovnici u nekoliko navrata vidjeli: kad je dolazila iz osame na molitvu kako njeno lice čudesno sjaji, dok joj iz očiju prosijavaju kao sunčane zrake. Ispovjedio sam je prije smrti. Pitah je što treba učiniti s njenim imanjem i pokućstvom. Rekla je da sve, za što se već odavno tek pričinjalo da posjeduje, pripadaše siromasima. Zamolila me da im sve porazdijelim, osim jeftine tunike koju je sama nosila i u kojoj želi biti ukopana. Kad je to bilo gotovo, primila je Gospodinovo tijelo. Poslije toga, sve do večernjeg časa često je govorila o najboljem što je čula u propovijedi.

   Potom je, najpobožnije, preporučivši Bogu sve koji su sjedili uza nju, izdahnula kao da je blago usnula.« U svojoj knjizi Putovi živoga Boga poznati francuski teolog, dominikanac Yves Congar, piše ovo: »Crkva ima za svoju misiju reproducirati i nastavljati Isusa Krista; to zvanje čitavog tijela Crkve također je zvanje svakoga od njezinih udova; no kako je Isus Krist jedini savršen, sveci imaju zvanje reproducirati, svaki od njih, naročito jedan vid, nastavljati na osobit način jedno od njegovih velebnih djela. Tu se nalazi ono žarište u svjetlu kojega valja ispitivati i shvaćati njihov život... Naročito je zvanje svete Elizabete bilo pokazati svijetu kako kršćanska ljubav nije samo neko jednostavno čovjekoljublje, jednostavan pothvat dobrotvornosti, već kako ona mora nositi biljege Kristove ljubavi te se suobličavati bitnim uvjetima života s Kristom.

   A Kristova je ljubav - ljubav križa, ljubav koja vodi na križ: I nema veće ljubavi nego dati svoj život za one koje ljubimo; Kristovo kraljevsko dostojanstvo zadobiva na križu svoj najveći uspjeh: ondje se on izjašnjuje kao kralj, tamo je proglašen kraljem, s križa on privlači srca da bi nad njima kraljevao. Krist na križu, kad je bio gol i kad je umro, nas je obogatio i oživio. Tako se na temelju života u Kristu, kao i u životu Krista samoga, nalazi neka vrsta protuslovlja, onoga što sv. Pavao naziva baš ludošću križa. I to nije čudno jer je život u Kristu mjesto gdje se susreću Bog i čovjek i Božja se snaga ne može pokazati uspješnom, osim u siromaštini i osrednjosti ljudskih sredstava. Svako kršćansko djelovanje, sav život u Kristu, mora na neki način nositi na sebi taj Kristov biljeg; no čini nam se da je Elizabetin život na osobit način bio ostvarivanje protuslovlja što je vezano uz kršćanski život, neprestano napredovanje u onoj Pavlovoj: 'Kada sam slab, onda sam jak', nasljedovanje gologa Krista na križu, koje čovječanstvo obogaćuje u samoj njegovoj golotinji. Elizabeta je, kao i Franjo, toliko željela nositi Kristove rane: ona ih je nosila na svoj način u vršenju svoje ljubavi.

   U času svoje smrti u srcu nije imala drugo do plamena svoje ljubavi kojim je izgarala za svoga Boga i sebi slične: za savršenstvo ljubavi, koja je najveće blago, svega drugoga bila je lišena. Napokon je napustila svoje tijelo, u prve pijetlove, 17. studenoga 1231. kao u veoma smirenu snu. Malo prije toga je u svojoj maloj sobi čula preblagi pjev; nakon toga je rekla: 'Gledajte, to je čas u koji je Djevica rodila Isusa!' Nakon što je živjela potpuno lišena svega, kao i Krist kad je umro na križu, umrla je u istom siromaštvu u kojem se On htio roditi. Ako živimo od Kristove smrti, njegova je smrt za nas počelo novog života, onoga za koji se valja nanovo roditi da bismo postali Božja djeca.« Sahranjena je u Marburgu. Samo četiri godine kasnije, Grgur Ix. priznao je njezinu svetost, uzdigavši je na čast oltara. Zaštitnica je Trećega franjevačkog reda. Ivan Pavao II. primio je 27. listopada 1979. u audijenciju sudionike plenarne sjednice Papinskog vijeća Cor Unum. Kako je poznato, to je Vijeće osnovao papa Pavao VI. sa zadatkom da usklađuje svu karitativnu pomoć i djelatnost Crkve, kako bi je na taj način učinilo što uspješnijom.

   U svom nagovoru članovima Papinskog vijeća Cor Unum Ivan Pavao II. je naglasio kako Crkva, vršeći djela ljubavi, mora osjetiti i onu duhovnu ljubav koja je duša tih djela, a plod Duha Svetoga. Svoj je nagovor zaključio željom da bi se preko svih karitativnih djela očitovala Gospodinova samilost prema mnoštvu što trpi. Sveta Elizabeta Ugarska zaštitnica je kršćanskoga Caritasa. I pravo je tako jer je njezin život za sve kršćane pravi izazov - izazov na djela kršćanske ljubavi i milosrđa. Na njezinu se grobu nastavljanju čudesa i ozdravljaju mnogi bolesnici. Tako postaje zagovrnicom bolesnika, a dodatno je zazivaju i rodilje tijekom poroda. Kanonizirana je 1938. godine.
DVORILA GUBAVCA

   U životu Svete Elizabete Ugarske čita se, da je jednoga danay susrela siromašnog gubavca, i da ga je odvela u palaču i postavila ga leći u svoj krevet, te ga sama dvorila. Vojvoda, njezn muž, tada nije bio kod kuće. Kad se je vratio i doznao za slučaj, bijaše bijesan i spreman da toga gubavca izbaci va. Ali kad je došao do kreveta, gdje je gubavac ležao, mjesto gubavca vidi samog Isusa. Na taj pogleda bijaše duboko ganut, i dopusti unapriejd svojoj ženi da i dalje čini takva djela milosrđa potrebnima.

  

http://milosrdnice-bih.com/index.php/o-nama/imendani-sestara/168-17-stud...

Pages